گيرى جنبش انجاميد.
كشورهاى شركت كننده در كنفرانس باندونگ در قطعنامه يادشده بر مسائلى چون ضرورت توسعه اقتصادى، نياز به كمك فنى و مالى سازمان ملل متحد، تجارت بين كشورهاى شركت كننده، تثبيت قيمتهاى بين المللى مواد خام، و ... تأكيد كرده، نگرانى عميق خود را از تشنّج بين المللى و خطر جنگ اتمى اعلام كردند. اصول منشور باندونگ در بردارنده احترام و حق حاكميت، عدم مداخله در امور كشورها، خوددارى از به كارگيرى زور در روابط بين المللى و حل و فصل مسالمت آميز اختلافها بود. «١» سرانجام، در سال ١٩٦١ م/ ١٣٤٠ ش در پى دعوت مارشال تيتو، رئيس جمهور يوگسلاوى، جمال عبدالناصر رئيس جمهورى مصر، احمد سوكارنو رئيس جمهور اندونزى و نهرو نخست وزير هند، يك اجلاس مقدماتى در قاهره تشكيل شد. سپس از اوّل تا ششم سپتامبر ١٩٦١ نخستين اجلاس كنفرانس سران كشورهاى غير متعهد در بلگراد، پايتخت يوگسلاوى، برگزار شد.
معناى عدم تعهد عدم تعهد به عنوان يك استراتژى سياست خارجى به معناى «بى طرفى» نيست، زيرا از يكسو در طبقه بندى استراتژى دولتها در سياست خارجى «٢» هر يك از اين دو به عنوان روشى در روابط بين المللى بيان شده است، از سوى ديگر بى طرفى داراى يك معناى حقوق بين المللى است كه عدم تعهد فاقد آن است.
عدم تعهد در اعلاميه سياسى پنجمين كنفرانس اين جنبش در «كلمبو» چنين تعريف شده است:
«عدم تعهد نمادى است از جستجوى بشر براى صلح و امنيت ملتها و تلاش براى ايجاد يك نظام سياسى، اجتماعى و اقتصادى جديد در جهان. عدم تعهد نيروى حياتى است براى نبرد عليه امپرياليسم در همه صور و مظاهر آن و همه اشكال سلطه خارجى، عدم تعهد تأكيدى است بر حقوق ملتها براى دنبال كردن‌