اوّليه آن مى‌باشند. بر اساس ماده چهار از فصل دوّم منشور، عضويت اين سازمان بين المللى براى تمامى كشورهايى كه تعهدات مندرج در منشور را بپذيرند، مجاز است.
«ساير كشورهاى شيفته صلح (به جز اعضاى مؤسس) كه تعهدات مندرج در اين منشور را بپذيرند و به نظر و تشخيص سازمان قادر و مايل به اجراى آن باشند، مى‌توانند به عضويت ملل متحد در آيند.» «١» مراحل عضويت يك كشور در سازمان ملل متحد عبارت است از:
١- درخواست رسمى كشور از شوراى امنيت جهت عضويت در سازمان ملل متحد.
٢- توصيه شوراى امنيت به مجمع عمومى در خصوص پذيرش عضويت كشور متقاضى.
٣- تصويب مجمع عمومى با اكثريت آرا.
«قبول هر كشورى كه واجد شرايط مذكور (مندرج در بند فوق الذكر) باشد، به عضويت ملل متحد منوط به تصميمى است كه مجمع عمومى بنابر توصيه شوراى امنيت اتخاذ مى‌نمايد.» «٢» گفتنى است كه عضويت در سازمان ملل متحد فقط از جانب «دولتهاى مستقل» امكان پذير است و كشورهايى كه به استقلال نرسيده باشند، امكان عضويت در سازمان ملل را ندارند.
چگونگى خروج، اخراج و تعليق عضويت كشورها منشور سازمان در مورد خروج كشورى از سازمان ملل متحد، هيچ گونه پيش بينى لازم را نكرده و تاكنون كه حدود پنجاه سال از تأسيس آن مى‌گذرد هيچ كشورى از آن خارج نشده است.
تعليق عضويت يا اخراج كشورى از سازمان‌متحد ملل بنا به توصيه شوراى امنيت و تصويب مجمع عمومى انجام مى‌شود.
«هر عضو ملل متحد كه از طرف شوراى امنيت عليه آن اقدام احتياطى يا قهرى به عمل آمده است، ممكن است به وسيله مجمع عمومى و بنا بر توصيه شوراى امنيت از اعمال‌