گرچه در منشور سازمان ملل متحد، انگيزه تأسيس اين سازمان، حفظ صلح و امنيّت بين المللى ذكر شده است، ليكن- چنان كه يادآور شديم- انگيزه واقعى دولتهاى متحد و بزرگ از تأسيس چنين سازمانى، حفظ و تداوم سلطه خود بر جهان، پس از پيروزى بر آلمان بود.
آنها اين هدف را تحت پوشش ايجاد يك سازمان بين المللى كه در سطح جهانى نيز داراى مبناى حقوق بين المللى باشد تحقق بخشيدند.
مراحل تأسيس‌ مراحل تاريخى شكل گيرى سازمان ملل متحد به شرح زير است:
الف- اع سازمانهاى بين‌المللى و منطقه‌اى ٥٦ فصل هفتم(منشور): اقدام در مورد تهديد عليه صلح ص : ٥٣ لاميه بين المتحدين:
نخستين گام در زمينه تأسيس سازمان ملل، صدور اعلاميه بين المتحدين بود. اين اعلاميه در دوازدهم ژوئن ١٩٤١ در كاخ «سينت جميز» «١» در لندن، توسط نمايندگان استراليا، اتحاديه آفريقاى جنوبى، بريتانيا، زلاند جديد، كانادا و دولتهاى در تبعيد بلژيك، چكسلواكى، لهستان، لوكزامبورگ، نروژ، هلند، يوگسلاوى، يونان و ژنرال دوگُل از فرانسه امضا شد. امضا كنندگان با تأكيد بر اين مطلب كه اساس‌واقعى صلح پايدار در پرتو همكارى همه جانبه ملل آزاد در جهانى آسوده از خطر تجاوز و برخوردار از امنيت اقتصادى واجتماعى‌امكان پذير است، قصد خود را داير بر همكارى با يكديگر و نيز با ساير ملل آزاد، در صلح و جنگ، براى نيل به اين هدف اعلام داشتند. «٢» ب- منشور آتلانتيك:
در مرحله بعد، آمريكا و انگليس، اعلاميه‌اى را كه به «منشور آتلانتيك» معروف است، امضا كردند.
«منشور آتلانتيك» بيانگر سياست ملى دو كشور ياد شده در مقابل دولتهاى محور بود و بر ضرورت تأمين امنيت و آسايش همگانى وعمومى براى انسانها در دنياى بدون‌