نيز سبب شد.» «١» در اينجا ذكر اين نكته ضرورى است كه جامعه ملل نتوانست از بروز جنگ جهانى جلوگيرى كند بيست سال پس از تأسيس آن يعنى سال ١٩٣٩، جنگ جهانى دوّم با تلفات نيروى انسانى شديد و ابعاد گسترده‌ترى از خسارت به وقوع پيوست.
ب- انديشه صلح خواهى:
انديشمندان صلح دوست، طى قرنهاى متمادى كه جنگ به عنوان ابزار اجراى سياست خارجى بين ملتها و كشورها حاكم بوده است، طرحهاى متعددى براى محو يا كاهش جنگ از عرصه زندگى و روابط انسانها و دولتها ارائه كردند. اين انديشه كه صلح و امنيت بين المللى با ايجاد تشكيلاتى جهانى، باعث فروكش كردن آتش جنگ بين ملتها مى‌شود، يك انديشه قديمى است. «دانته» حكيم ايتاليايى در قرن چهاردهم ميلادى طرح اتحاد كشورهاى مسيحى را پيشنهاد كرد. «هانرى چهارم»، پادشاه فرانسه، در اوايل قرن هفدهم، طرح تشكيل جامعه اتفاق اروپا را مطرح ساخت. اما نوئل كانت، فيلسوف معروف آلمانى، در اواخر قرن هيجدهم، پيشنهادى در اين زمينه به منظور برقرارى حفظ صلح جهانى ارائه كرد. «٢» انديشه تأمين صلح دايمى براى همگان، به نهضت و جنبش خلع سلاح و داورى بين المللى در قرن نوزدهم و بيستم منجر شد. فكر خلع سلاح عمومى و تأمين صلح دايمى در قرن نوزدهم طرفداران زيادى پيدا كرد. در نتيجه فعاليت طرفداران اين نظريه، در سالهاى ١٨٩٩ و ١٩٠٧، كنگره‌هايى براى تأمين صلح در لاهه (Lahe) تشكيل شد. در اين كنگره‌ها در خصوص خلع سلاح، حل و فصل اختلافها از طريق مذاكره، مراعات خلق و خوى انسانى در جنگها و تأسيس دادگاه بين المللى، مذاكراتى به عمل آمد. در پايان كنگره سال ١٨٩٩، تصميماتى در مورد تأسيس دادگاه بين المللى در لاهه گرفته شد. «٣» بدين ترتيب، ويلسون، رئيس جمهورى آمريكا، از اين انديشه‌ها، كنگره‌ها و محيط سياسى بين المللى ناشى از صدمات بى اندازه جنگ استفاده كرده، در سال ١٩١٦ يعنى قبل از