ميليون انسان را در كام مرگ كشيد و به عنوان يك بلاى عمومى، حيات بشريت را در بيشتر نقاط جهان مورد تهديد و مخاطره قرار داد.
جنگ جهانى اوّل و چندين سال بعد جنگ جهانى دوم (١٩٣٩- ١٩٤٥)، از جهات زير، مقدمات تأسيس و توسعه سازمانهاى بين المللى را فراهم ساختند:
الف- قدرت تخريب سلاحها در جنگ و تلفات و خسارات بسيار زياد ناشى از آن.
ب- انزجار از جنگ و پيامدهاى آن در افكار عمومى، بويژه نزد طالبان صلح و امنيت.
ج- همكاريهاى كشورهاى متحد با يكديگر و انتقال تجربيات اين قابليتها به دوران صلح.
د- از بين رفتن نظام قديم حاكم بر روابط و سياست بين الملل توسط جنگ و ايجاد زمينه پى ريزى يك سيستم و نظام بين المللى نوين.
جنگ، احساس خطر مشتركى را به وجود آورد كه همگان در پى تنظيم روابط بين المللى بگونه‌اى باشند كه امكان وقوع جنگ را به حداقل برساند. يكى از مكانيزمهاى اداره روابط بين الملل، ايجاد سازمانهاى بين المللى بوده كه هم امكان همكارى بيشتر بين كشورها را فراهم مى‌كرد و هم حل اختلاف را از راههاى مسالمت آميز امكان پذير مى‌ساخت. از اين رو، تأسيس دو سازمان عمده جهانى يعنى جامعه ملل و سازمان ملل متحد تحت تأثير عامل مزبور بود. «١» ٢- انقلاب تكنولوژى و روابط متقابل در دنياى نوين‌ تكنولوژى آن قدر كشورها را به هم نزديك ساخته كه به قول معروف در گفتارهاى تكنولوژى ارتباطاتى، «دنيا به يك دهكده شبيه است». معنى اين گفتار آن است كه همان طوركه افراد يك دهكده به هم بسيار نزديك و آشنا و در يك روابط متقابل مستقيم زندگى مى‌كنند، كشورهاى اين جهان نيز به وسيله تكنولوژيهاى مدرن به هم نزديك شده، در يك ارتباط تنگاتنگ و مستقيم قرار گرفته‌اند.
بطور مثال، هواپيماهاى مدرن معاصر، چنان فاصله ها راكم نموده كه فاصله سالهارابه چند ساعت تبديل كرده است. موشكهاى مدرن در سلاحهاى تسليحاتى استراتژيك، چنان فاصله مكانى كشورها را از بين برده كه در چند ساعت مى‌توان از دورترين نقطه، مكانى را مورد حمله قرار داد. اطلاعات مربوط به وقايع و حوادث چنان بسرعت در اختيار مردم جهان قرار مى‌گيرد