سازمانهاى بينالمللى و منطقهاى - جمالی، حسین - الصفحة ١٩
تعدادى از سازمانهاى منطقهاى عبارتند از: سازمان پيمان آتلانتيك شمالى (ناتو)، سازمان پيمان مركزى (سنتو)، پيمان ورشو، سازمان وحدت آفريقا، سازمان كشورهاى آمريكايى، اتحاديه كشورهاى عرب، سازمان كشورهاى صادر كننده نفت، سازمان توسعه و همكارى اروپا.
سازمانهاى بين المللى و حفظ صلح فزونى مناقشات و كشمكشها در جامعه بشرى بويژه در روابط دولتها، دانشمندان، سياستمداران و روشنفكران طالب صلح و امنيت را به ارائه طرحهايى براى جلوگيرى از تجاوز و جنگ وا داشت. برخى از اين برنامهها، آرمانى و غير قابل پياده شدن بود و برخى ديگر مبتنى بر واقعيتها و قابل تحقق. مهمترين طرحها براى حفظ صلح و امنيت بين المللى عبارت بودند از:
١- امنيت دسته جمعى ٢- توازن قوا ٣- حكومت جهانى ٤- سازمانهاى بين المللى ٥- ديپلماسى ٦- خلع سلاح «١» در نظريه امنيت دسته جمعى، اعتقاد بر اين است كه با ايجاد سيستمى كه همگان در مقابل تجاوز مقاومت كرده، امنيت هر نقطه از جهان را امنيت خود مىدانند، از وقوع جنگ جلوگيرى به عمل آمده و صلح جهانى تأمين مىشود.
توازن قوا مبتنى بر اتحاد و ائتلاف قدرتهاى عمده براى حفظ منافع و پيشگيرى از تجاوز مىباشد. بر اين اساس، قدرت متجاوز در مقابل ائتلافى از قدرتها قرار مىگيرد كه بناچار شكست مىخورد. از اين رو، از دست زدن به چنين عملى- بطور اتوماتيك- خوددارى مىكند.
امنيت در حكومت جهانى از آنجا حاصل مىشود كه كشورها، قدرت و حاكميت