نشده آن محسوب مى‌شود.
پنج كشور مالزى، اندونزى، فيليپين، تايلند و سنگاپور بر مبناى اعلاميه بانكوك در سال ١٩٦٧ «اتحاديه ملل آسياى جنوب شرقى» را بنياد نهادند. هدف آنها تسريع پيشرفت اقتصادى و افزايش ثبات در منطقه مى‌باشد. «١» سازمان همكارى اقتصادى (اكو)
ECO كشورهاى ايران، تركيه و پاكستان در سال ١٩٦٤ (١٣٤٣ ه ش) با موافقتنامه سه جانبه «سازمان همكارى عمران منطقه‌اى» معروف به «آر. سى. دى» «٢» را تأسيس كردند.
مقصود كلى از آن، ايجاد همكارى اقتصادى، بازرگانى، فنى و فرهنگى بين دولتهاى عضو بود. در واقع، زمينه‌هاى مشترك دينى، فرهنگى، سياسى و ارتباطات اقتصادى نزديك سه كشور، آنها را به سوى ايجاد اين تشكّل سوق داد.
همكاريهاى تجارى، بازرگانى، فنى، اقتصادى و فرهنگى بين سه كشور انجام شد. هر چند اين دولتها به دنبال تأسيس «اتحاديه گمركى» يا «بازار مشترك» نبوده‌اند، امّا هدفهاى عمرانى منطقه‌اى محدودى را در نظر دارند كه به رشد و توسعه اقتصادى و بالا بردن سطح زندگى مردم اين كشورها كمك مى‌كند.
سازمان عمران منطقه‌اى از سال ١٩٨٥ (١٣٦٣) به دنبال تلاشهاى جمهورى اسلامى ايران به «سازمان همكارى اقتصادى» «٣» (اكو) تغيير نام يافت و اصلاحاتى در سازمان و تشكيلات آن صورت گرفت. «٤» به دنبال فروپاشى اتحاد جماهير سوسياليستى شوروى و استقلال جمهوريهاى آسياى ميانه، اين كشورها خواستار عضويت در اكو شدند كه در سال ١٣٧٠، عضويت كشورهاى آذربايجان، تركمنستان، قيرقيزستان، ازبكستان، تاجيكستان و قزاقستان پذيرفته شد و بعدها افغانستان نيز به اكو پيوست.