نظامى فعاليت مى‌كردند و به عنوان معاونين فرمانده كل محسوب مى‌شدند.
ج- انحلال پيمان:
اتحاد جماهير سوسياليستى شوروى در سال ١٩٩٢/ ١٣٧١ فرو پاشيد. پيمان ورشو كه رهبرى آن را شوروى به عهده داشت، از اين تاريخ به بعد، در عمل از صحنه سياست و روابط بين المللى حذف شد.
پيمان سيتو «١» الف- شكل گيرى:
اين پيمان، حلقه‌اى از زنجيره دفاعى غرب در مقابل توسعه نفوذ شوروى بود.
سياست سدّ نفوذ و محاصره شوروى در آسياى جنوب شرقى (كه در جنوب شوروى نيز واقع مى‌شود) از طريق اين پيمان نظامى چند جانبه اعمال مى‌شد.
پيمانى در سال ١٩٤٥ در مانيل، پايتخت فيليپين، امضا شد كه بر اساس آن كشورهاى پاكستان، فيليپين، تايلند، استراليا، زلاندنو، آمريكا، انگلستان و فرانسه بطور دسته جمعى، دفاع از يكديگر را بر عهده گرفتند. اعضاى اين پيمان قبول كردند كه حمله به هر يك از اعضا در منطقه، به منزله تهديد صلح و امنيت كشور خودشان خواهد بود و متعهد شدند كه در چنين وضعيتى به اقدام جمعى همت گمارند. «٢» بعدها دولتهاى كامبوج، لائوس و ويتنام جنوبى به اين پيمان ملحق شدند.
در اين سازمان، تشكيلات نظامى واحد مانند ناتو پيش بينى نشده بود، بلكه در صورت وقوع تجاوز به يك كشور عضو، ساير اعضا خود را متعهد به دفاع از آن كشور مى‌دانستند. «٣»