اروپا انجام شد كه چندان نتايج مثبتى به همراه نداشت. جامعه اقتصادى اروپا به موجب عهدنامه رُم در سال ١٩٥٧ كه شش كشور آلمان، فرانسه، ايتاليا، هلند، بلژيك و لوكزامبورگ آن را در پايتخت‌ايتاليا امضا كردند، ايجاد شد.
آلمان و فرانسه از حمايت كنندگان واقعى اتحاد اروپا بوده و در تشكيل جامعه ذغال و فولاد و بازار مشترك پيشگام بودند، امّا كشور انگلستان بنا بر ملاحظات اقتصادى و سياسى به مقابله با بازار مشترك برخاست تا اينكه در پى روند رو به بهبود بازار مشترك در سال ١٩٣٦ به آن پيوست. «١» هم اكنون بازار مشترك داراى دوازده عضو است كه علاوه بر كشورهاى مزبور، شامل اين كشورها نيز مى‌شود: ايرلند، دانمارك، يونان، اسپانيا و پرتغال. «٢» اهداف و مقاصد بازار مشترك‌ ١- ايجاد بازار مشترك براى مجموع محصولات.
٢- لغو حقوق گمركى و حذف سهميه در روابط متقابل اعضاى سازمان.
٣- برقرارى تعرفه مشترك گمركى.
٤- در پيش گرفتن سياست مشترك اقتصادى.
٥- لغو تشريفات مربوط به ورود و خروج تبعه‌هاى هر يك از كشورهاى عضو در سرزمين يكديگر.
٦- تسهيل سرمايه‌گذارى و مبادله خدمات.
٧- در پيش گرفتن سياست مشترك در زمينه كشاورزى و حمل و نقل.
از اقدامات ياد شده چنين نتيجه گرفته مى‌شود كه اروپاييان، پيشرفت اقتصادى و اجتماعى را از طريق اقدام مشترك به منظور از ميان برداشتن سدها و موانعى كه موجب جدايى در اروپا شده، در پيش گرفته‌اند. اينان با اقداماتى چون بهبود شرايط زندگى و كار، اقدام جمعى براى تضمين توسعه، تعادل بازرگانى و رقابت سالم، كم كردن تفاوتهاى موجود