كشورهايشان از سر گرفتند. آنها توافق كردند كه يك «شوراى همكارى خليج (فارس)» تشكيل دهند.» «١» بنابراين، با توجّه به اساسنامه، ساختار حكومتهاى قبيله‌اى و موروثى، ايدئولوژى محافظه كارانه سياسى و تأكيد بر حفظ وضع موجود، درآمد سرشار حاصل از فروش نفت و فرهنگ و تمدن مشترك زمينه‌هايى بوده است كه عامل پيوند و ارتباط اين كشورها گرديده و موجب تشكيل شورا شده است.
٢- اهداف‌ اساسنامه شوراى همكارى، هدفهاى تشكيل آن را اين گونه بيان كرده است.
«ايجاد هماهنگى و تكامل و ارتباط ميان كشورهاى عضو، در همه زمينه‌ها، جهت رسيدن به وحدت اين كشورها و تعميق و تقويت روابط و همكارى ميان ملتهاى اين كشورها در زمينه‌هاى اقتصادى و مالى، بازرگانى، گمركى، ارتباطات، آموزش و امور بهداشتى و اجتماعى و تبليغاتى و جهانگردى و قانونگذارى و ادارى.» «٢» ب- مطالعه سياسى تأسيس شورا:
شوراى همكارى در شرايطى به عنوان كشورهاى حوزه خليج فارس (بدون عضويت عراق و ايران) تشكيل اتحاديه و همبستگى دادند كه پديده‌هاى زير بر محيط منطقه خليج فارس حاكم بود:
١- وقوع انقلاب اسلامى و امكان تأثير گذارى بنيادى آن بر رژيمهاى اين كشورها.
٢- تلاش گسترده رژيم عراق براى احراز نقش رهبرى در منطقه و پركردن خلأ به وجود آمده از سقوط شاه ايران در منطقه خليج فارس.
٣- اشغال نظامى افغانستان به وسيله شوروى (سابق) و بيم كشورهاى منطقه از نزديكى بيشتر اين كشورها به حوزه خليج فارس.