فرموده، آنجا كه درقرآن مى فرمايد «يَحْكُمُ بِهِ ذُواعَدْلٍ مِنْكُمْ» «١» (دو مرد عادل از ميان شما داورى كنند)، تاچه رسد به مقام امامت واهميتّش براى مسلمانان‌ گفتند: عليه او حكم شد، واو راضى نشد و نپذيرفت‌ ابن عباس: حكميّت نيز مانند امامت است همچنان كه هرگاه امام فاسق شد، نافرمانيش واجب ولازم است، داوران نيز اگر باقرآن و شرايط حكميّت مخالفت ورزيدند، گفته‌ها و تصميم گيرى هاى آنها به دور ريخته مى‌شود.
بعضى از آنان به ديگران گفتند:
استدلال هاى قريش را دليل وبرهان عليه خود آنها قرار دهيد، اين ابن عباس از كسانى است كه خداوند در باره آنها فرموده «بَلْ هُمْ قَومٌ خَصِمُون» «٢» (بلكه آنان مردمى مجادله گر وسفسطه باز هستند) وهمچنين فرموده: «وَ تُنْذِرُ بِهِ قَوْمَاً لُدّاً» «٣» (باقرآن گروه سخت سر را بترسان) «٤» پس از آنكه ابن عباس از گفتگو باخوارج بنزد على عليه السلام بازگشت، اميرمؤمنان عليه السلام از او پرسيد: چه ديدى؟
ابن عباس گفت: نمى‌دانم آنها چگونه مردمى هستند.
على عليه السلام فرمود: آيا آنها را منافق ودو رو يافتى؟
پاسخ داد:
چهره آنها به منافقين نمى ماند، درپيشانى آنان اثر سجده است، وآنها قرآن راتفسير و تأويل مى‌كنند. «٥»