هفتصدوسى واندى شناوررا درنيل بادقّت فراوان وباطولى كم ساختندكه پاروهاى آن مانند پاروى نانواها گرد وقرقره‌اى بود.
اين شناورهابه هنگام دورزدن در يك طرف آنها پارو زده مى شدوبه سرعت دور مى‌زد و هرگاه مى‌خواستند حركت كنند باپاروزدن از دو طرف به سرعت حركت مى‌كرد واين شناور «شباره» خوانده مى شد، هنگامى كه سلطان برآن سوار گشت، سوارشدن برآتش افكن راترجيح داد واين كشتى راترك كرد.» «١» از آنجا كه زندگى مصريان بارود نيل ارتباط داشت آنان به اين رود وطغيانش توجّه خاصّى داشتند، به همين دليل درايّام معيّنى از سال، جشنها واعياد گوناگونى رابراى آن برپا مى‌كردند، برخى ازاين جشنها براى اعتقاد آنهادرجلب طغيان به موقع وبرخى ديگر به خاطر بالا آمدن آب رود به اندازه طبيعى بود.
از مهمترين عيدهايى كه دردوران ايّوبيان ومماليك ادامه داشته است اعياد افزايش آب نيل بود كه برگزارى مراسم خوشبو كردن مقياس (واحد اندازه گيرى آب نيل)، شكستن سربند خليج اميرالمؤمنين وشكستن سربند كانال درياى ابوالمنجاهمراه بود.
درعصر ايّوبيان ومماليك، مراسم خوشبوكردن مقياس وشكستن سربند خليج در يك روز انجام مى‌گرفت.
ابوسروربكرى صديقى (قرن ١٧ م) نمودارى از جشنهاى افزايش آب نيل رادر دوران آنان براى ما بازگو مى‌كندو مى‌گويد:
«سلطان و ياجانشين او به همراهى فرماندهان ودولتمردان از قلعه جبل سوار شده واز دروازه سلسله بيرون آمده وبه سمت رميله وسپس صليبه وآنگاه به طرف پلهاى آبكش به حركت در مى‌آمدند تااينكه درمقابل دروازه نحاس درساحل نيل وارد مصر قديم شده و در آنجا فرود مى‌آمدند واين درحالى بودكه آتش افكن زرّين وآتش افكنى در عقبه ناميده مى شد وبه نام شخص سلطان بود، برايش آماده گشته وباطلا واشياء قيميتى ديگر آراسته شده بود، سلطان ودرباريان درآتش افكن مخصوص سلطان وسايرين درآتش افكن زرّين سوار مى‌شدند.