به دست يكى از مردانش ترور شد ولى مرگ او، سياست تجاوز كارانه قبرس را نسبت به مصر و شام درگرگون نساخت، زيرا شاهان مماليك حاضر نبودند صلحى پايدار با آنان داشته باشند، به همين دليل راهزنى دريايى آنان در سواحل اسلامى ادامه يافت ولى تجهيزات دفاعى دريايى و زمينى مسلمانان به خوبى در برابر آنان ايستادگى مى كرد. كافى است كه ما حمله دوباره ناوگان قبرس به اسكندريه را در سال ٧٧٠ هجرى ياد آور شويم، كشتيهاى اسكندريه به فرماندهى رايس ابراهيم تازى و تجهيزات دفاع ساحلى از جمله سنگ اندازها و تيراندازان و منجنيقها به خوبى در برابر آنان ايستادند و جنگ دريايى سختى در گرفت كه در آن جنگ، چند فروند كشتى و تعداد زيادى از نيروهايش از بين رفتند و سپس سراسيمه پا به فرار گذاشت. «١» به اين ترتيب مى بينيم كه كوشش قبرسيها براى تحميل صلح با زور، به هيچ توفيقى نرسيد، بلكه بر پايدارى و پافشارى مسلمانان بر انتقام هر چند در آينده، افزود.
٥- يورش مماليك به قبرس‌ (٨٢٧- ٨٢٩ ه: ١٤٢٤- ١٤٢٦ م):
تجاوزات قبرس به كشورها و كشتيهاى مصر و سوريه تا اوايل قرن پانزدهم ميلادى همچنان ادامه داشت و در واقع اين هجومها به دست قبرسيها نيز انجام نمى شد، بلكه دزدان دريايى مسيحى از مليّتهاى مختلف نيز در آن شركت داشتند و پايگاه خود را در جزيره قبرس قرار داده بودند و از آشيانه هاى خود دراين جزيره بر كشور ها و شناور هاى اسلامى مى تاختند، پادشاهان قبرس و سربازان اين كشور نيز مهمترين پشتيبان و ياور آنها در اين كار بودند، و كالاى دزدى را از آنان مى خريدند به همين دليل سياست مصر، قبرس رامسئول كارهاى اين راهزنان دريا مى دانست كه آرامش و آسايش بازرگانان را سلب كرده بودند.
محال بود كه دولت مملوكى در مصر و شام براى تجاوزات صبر كند. اگر در گذشته، اوضاع، اجازه يك اقدام تلافى جويانه سريع را به آنان نداده بود، اينك وقت آن بود كه اين طرح به اجرا گذاشته شود و انتقام شهداى اسكندريه كه فراموش ناشدنى بود، گرفته شود.