براى رويارويى با دزدان دريايى به حركت در مى‌آمدند.
دزدان دريايى گروه‌هاى مختلفى از كفّار هند بودند كه فرمانروايان آنها براى راه بستن بر بازرگانان، آنها رامجهّز كرده، و حقوق ماهيانه‌اى را برايشان تدارك ديده بودند و گاهى حمله‌اى موفقيّت آميز انجام مى‌دادند و از نظرها پنهان مى‌شدند، امّا اين دزدان پس از آنكه اموال را مى‌گرفتند كسى را به اسارت نمى‌گرفتند بلكه آنان را درهر ساحلى كه بدان رو مى‌آوردند، رها مى‌كردند.
فرمانروايان ساحلى، هميشه آنان را آزاد مى‌گذاردند و اموال غنيمتى را از آنان مى‌خريدند و اين كار را مايه آبادى كشور خود مى‌دانستند. «١» با توجّه به مطالب گذشته، مورّخان اتفاق نظر دارند كه كشتيهاى درياى سرخ و اقيانوس هند از چوبهاى بسيار محكم مانند چوب ساج و يا چوب نارگيل teak ساخته ميشده است كه از نظر محكمى و استوارى و انعطاف پذيرى ومقاومت در برابر تأثيرات جوّى و دريايى شديد، ممتاز بوده است.
همچنين مورّخان معتقدند كه اين كشتيها نيز مانند كشتيهاى درياى مديترانه، در ساختن آنها ميخهاى آهنى بكار نرفته است، بلكه تخته‌هاى آنها با طنابهاى بافته شده از ليف، دوخته شده و به بوسيله ميخهاى چوبى درخت خرما، نگه داشته شده است، آنگاه باموادّ چربى مانند روغن كوسه ماهى، «٢» روغن مالى مى‌شود تا چوب آن در اثر برخورد با صخره‌هايى درياى فراوان كه در اين دريا وجود دارد، مقاوم باشد با توجّه به اينكه كشتى‌هاى درياى مديترانه با قيرو چسب قيراندود مى‌شد، درگذشته آن را يادآور شديم.
ملاحظه مى‌شود، ليفى را كه در دوختن اجزاى كشتى‌هابه كار مى‌بردند و به قنبار يا قنبر معروف بود، همان ليف بود كه از پوست ميوه نارگيل به دست مى‌آمد كه در ساحل دباغى مى‌شد، سپس آن را مى‌ريسيدند و با گرزهايى مى‌گوفتند، آنگاه زنان آن را مى‌بافتند و از آن‌