از سمت جنوب به حركت در مى آمدند و از آنجا لشكريان، به سوى جنوب نوبه، در خشكى پيش مى رفتند.
اين حمله ها باعث ترغيب مهاجرت برخى از قبايل عرب به سرزمين نوبه و استقرار درآنجا و آميختن بامردم آن سامان بويژه درمنطقه مريس واقع در شمال نوبه گرديد.
به عنوان مثال عربهاى ربيعه را مى توان نام برد كه دختران رؤساى نوبيان را به ازدواج خود در آوردند و با استفاده از سيستم وراثت مشهور در آنجا كه عبارت از ارث بردن پسر دختر و يا پسر خواهر بود، از منافع مادى فراوانى برخوردار گشتند.
درنتيجه، اعراب بنى ربيعه در منطقه آسوان و مناطق ديگرى كه درسمت جنوب و در سرزمين مريس واقع بود، داراى نفوذ فراوان شدند.
ميان بنى ربيعه و دولت فاطميان در مصر، ارتباط هاى پابرجا و استوارى برقرار گرديد و آنگاه كه «ابوركوه» شورشى، از مصر فرار كرد و به نوبه پناهنده شد، حاكم بامراللّه، خليفه فاطمى در زمينه دستگيرى وى، از بنى ربيعه كمك خواست و ابو المكارم سردار ربيعه موفّق شد وى را دستگير كرده و در سال ١٠٠٦ ميلادى به فاطميان تسليم كند، و فاطمى‌ها با اعطاى لقب «كنزالدوله» وى را پاداش بخشيدند و فرزندانش پس از او اين لقب را به ارث بردند و بنى ربيعه به بنى كنز معروف شدند و امروزه نيز آنها كنزهاى بن أسوان و كرو سكو هستند. «١» در آغاز روى كار آمدن صلاح الدّين ايّوبى، گروه زيادى از نظاميان سودانى كه ازمصر گريخته بودند، در شمال نوبه گرد آمدند، آنها با همكارى نوبيان، در سال ١١٧٢ ميلادى (٥٧٢ ه)، به عنوان مقدّمه اشغال مصر و باز گرداندن حكومت فاطمى به آن كشور، آهنگ هجوم به مصر عليا كردند.
صلاح الدّين، برادرش تو رانشاه را براى دفع اين خطر اعزام كرد، و كشتى هاى فراوانى پر از نيرو و آذوقه در رود نيل به راه انداخت و تورانشاه در قلعه ابريم درگير شد «٢» و بر آن تسلّط يافت و سپس با حمله به داخل نوبه تا دنقله پيش رفت و گروهى از سربازان كُرد او به فرماندهى امير ابراهيم كُردى، تلاش كردند به سوى جزيره اى در رود نيل به نام دندان عبوركنند، امّا همه آنان غرق شدند، آنگاه تورا نشاه بعد از آنكه شمال نوبه رابه اطاعت‌