كالاها و اموال بازرگانان باز گشت» «١» و آنگاه كه صلاح الدّين ايّوبى در سال ٥٦٤ هجرى (١١٦٩ م) به فرمانروايى مصر رسيد براى مصون ماندن از خطر استعمار صليبى كه سواحل شام و فلسطين را در اشتغال خود داشت، توجّه ويژه خود را به حمايت و حراست از درياى سرخ و بازرگانى وحجّاج و اماكن مقدّسه اى كه بر اين دريا اشراف داشت، نمود.
صلاح الدّين در اجراى اين سياست، به ناوگان دريايى خود متّكى بود، وى با استفاده از چوبهاى اقاقيا كه در جنگل نيل و صحراى سينا فراوان رشد مى‌كرد و در گذشته نيز بدان اشاره كرديم، «٢» به تقويت ناوگان خويش پرداخت.
صلاح الدّين در سال ٥٦٦ هجرى (١١٧٠ م)، تصميم به اشغال قلعه ايله گرفت، اين قلعه در دهانه درياى سرخ واقع بود و راههاى ورودى آن در دست صليبيان قرار داشت، براى اين كار به ساخت كشتيهاى جنگى در مراكز صنعتى مصر (فسطاط) پرداخت سپس قطعات و چوبهاى آنها را جداگانه به وسيله شتر به ساحل درياى سرخ منتقل كرد و بعداز اتصال به يكديگر، آنها را پر از نيرو و ادوات جنگى كرد و از آنجا «به قلعه ياد شده يورش برد و آن را فتح كرد و كشتار و به اسارت گرفتن افراد قلعه را، مباح شمرد چون آنجا در مسير رفت و آمد حاجيان مصر بود، آن را مملو ازنيرو تجهيزات نظامى كرد و به وسيله جنگاوران و دلير مردان، آنجا را استحكام بخشيد.» «٣» وى چند سال پس از آزادى ايله، حمله‌اى را به فرماندهى برادرش تورانشاه، تدارك ديد كه در سال ٥٦٩ هجرى (١١٧٣ م)، يمن را به تصرّف خود درآورد و سپس نفوذ خود را بر حجاز گسترش داد تا جائيكه بر فراز منبرهاى مكّه براى او دعوت به عمل مى‌آمد.
ترديدى نيست كه هدف از اين مداخله مصر، در سرزمين‌هاى مشرف بر درياى سرخ‌