آوردند، ولى صلاح الدّين، تمام اموال شان رابه آنها بازگرداند واز آنها چيزى نگرفت.
منابع ديگرى مى‌نويسند كه صلاح الّدين در سال (٥٨٦ ه- ١١٩٠ م)، سفيرى را به نام «امير عبدالرّحمان بن منقذ» به سوى خليفه مغرب، «يعقوب المنصور موحّدى» فرستاد واز او خواست، كشتيهايى را به كمك او بفرستد تا راه را بر ناوگان دشمن مسيحى ببندند ونگذارد آنها به شام برسند، با اين وصف منصور حاضر نشد خواسته صلاح الّدين برآورده كند، زيرا صلاح الدّين در نامه‌اش، او را اميرالمؤمنين نخوانده‌بود «١»، يعنى حاضر نشده بود خلافت موحدين را بپذيرد، ولى برخى ازتاريخ نويسان مغربى مى‌گويند: منصور ١٨٠ فروند كشتى جنگى براى صلاح الدّين فرستاد تا راه را بروى كمكهاى صليبى به سواحل شام ببندد. «٢» هرچه بود ناوگان موحّدين درآن زمان درآبهاى اقيانوس اطلس در غرب اندلس، باخطرهاى بزرگى روبرو بود، زيرا ناوگانهاى آلمان، انگليس وهلند كه رهسپار شام بودند، بسيارى از اوقات در بنادر پرتغال پهلو مى‌گرفتند وبه پادشاه پرتغال «سانشو اوّل» كمك مى‌كردند تا به همسايگان مسلمان خود در غرب اندلس حمله برد، به همين دليل، ناوگان موحّدين همواره مى‌بايست همسايگان مسلمان خويش را از خطر صليبى حفظ كند. «٣» درآغاز سال ١١٩١ ميلادى، فشار صليبى ها برعكا رو به افزايش نهاد ومدافعان شهر از اقامت طولانى ورنجها وبيداريها وجنگهاى دنباله دار شبانه روزى خسته شده بودند. صلاح الدّين تصميم گرفت با ناوگان خود نيروهاى مدافع شهر را تعويض كند ولى اين كار به موفّقيّت نيانجاميد، زيرا شرايط بسيار سخت بود ودشمن ازهر سو، برشهر چنگ انداخته بود.
هم ابن اسير وهم ابوشامه مى‌نويسند:
«كسانى به عكا آمدند كه محاصره آن راتجربه نكرده بودند وسود وزيان آن را رونمى‌دانستند ... به جاى شصت افسر، بيست نفر از آنها به اين شهر فرستاده شدند و نسبت به كسانى كه رفته بودند تعداد نيروهاى جانشين بسيار كم بود، به‌