مى‌شود كه نزديك به يكصد هزار دينار ارزش داشت.
همچنين است نسبت به جنگلهايى كه در قليوب وزمينهاى نزديك ومجاور آن مانند:
ناى وطنان وجود دارد به علاوه درختان اقاقيا وشورگز وغير آن درجيزه وجود دارد. «١» امّا جنگلهاى مصر عليا، بيش از اينها بوده است زيرا هريك ازابن مماتى ومقريزى ياد آور شده‌اند كه در دوران صلاح الدّين «دراشمونين، اسيوط، اخميم وقوص» آنقدر درختان «٢» اقاقيا فراوان بود كه قابل شمارش نبوده است ونگهبانانى از آنها مراقبت مى‌كرده‌اند تا از چوب آنها كشتى‌هاى ناوگان ساخته شود وجز موارد ضرورى چيزى از اين درختان قطع نمى‌گرديد در بين اين درختها درختانى بود كه بهاى يك قطعه از چوب آنها به يكصد دينار مى‌رسيد. ازاين نواحى پولى به دست مى‌آمد كه ماليات جنگل ناميده مى‌شد وتوجيه جمع‌آورى آن اين بودكه اين ماليات بابت چوبهايى بودكه اهالى آن منطقه بريده بودند واز چوبهاى اقاقيا در ساختن آسيابها وچرخ‌هاى آبكش خود و هيزم آتش استفاده كرده بودند.
ونهايت چيزى كه از آنان دريافت مى‌شد به مستمرى درخت اقاقيا معروف بود كه عوض اجرت ومزد بريدن چوب وبستن آن چوبها ونقل وانتقالش از جنگل، از آنان جمع‌آورى مى‌شد.
خدمتكاران در اين ماجرا مى بايست بخشهايى از درخت اقاقيا راكه براى ساختن كشتيهاى ناوگان بكار برده مى‌شد قطع نكرده وفقط از شاخه‌هايى كه براى سوختن آتش مورد استفاده قرار مى‌گرفت بهره مند شوند.
به اين قسمت از چوب هيزم گفته مى‌شد وهرصد بار آن به قيمت چهار دينار به فروش مى‌رسيد ونوشته‌اى به دست آنان داده مى‌شد كه وزن هيزم فروخته شده در آن نوشته شده بود و هنگامى كه كشتى ها هيزم را به ساحل مصر مى‌رساندند، به حساب آنان مى‌آمد وطبق آنچه‌