ازهمه سو درمحاصره خود قرار دادند وكشتارى بزرگ به راه انداختند و تعداد زيادى از آنان به اسارت درآوردند. «١» تورانشاه، سياست پدر وجدش را به دادن پاداش به هركس كه سريك فرنگى رابياورد، دنبال كرد.
ابوالقاسم نويرى، مورّخ سكندرى، نمودارى زنده از چگونگى پايدارى واستقامت ملّى درآن زمان رابراى ماترسيم مى‌كند ومى‌گويد:
«احمد دمياطى به نقل از پدرش، معروف به ابن طهليش به من گفت: در دمياط ماهيگيرى مى‌كردم، هنگامى كه درگيرى دمياط بوقوع پيوست، من پانزده ساله بودم، گروههايى از فرنگيان رادرساحل درياى نيل مى‌يافتم كه در اثر گرسنگى، ضعيف و رنجور شده‌اند، تور ماهيگيرى را برآنها مى‌انداختم وآنها رابه چنگ آورده و سر مى‌بريدم و سرهاى آنها را در تور حمل كرده وبه نزيد سلطان مى‌آوردم.» سلطان براى هركس كه سريك فرنگى را بياورد يك دينار درنظر گرفته بود، من نخستين بار، به تعداد سرهايى كه باخود داشتم درمقابل هرسر يك دينار گرفتم، بار دوّم در ازاى هريك سر، يك درهم به من داده شد وديگران نيز سرهايى راكه آوردند همانند من به آنها درهم دادند، گفتم: من بارنخست در مقابل هرسر يك دينار گرفتم والان يك درهم مى‌گيرم! گفته شد دراثر اينكه مسلمانها فرنگيان رافراوان سر مى‌برند، بهاى سرها ارزان شده است و هريك رايك درهم مى‌دهند.*
كشتار فرنگيان دراثر گرسنگى براى مسلمانها كارى آسان بود، زيرا مسلمانها دركمين راههاى آذوقه رسانى آنها مى‌نشستند وهرگاه موادّ غذايى رااز نزد رؤساى خود از دمياط وارد مى‌كردند آنهارا مى‌كشتند وموادّ غذايى رااز آنان مى‌گرفتند، بدين ترتيب فرنگيان كه سر ستيز بامسلمانها راداشتند، گرفتار قحطى شده وتوانايى جنگ رااز دست دادند.
بردگان، پلها رابرسرآنها خراب كردند وآنها درآب نيل غرق شدند وقريب به‌