سان حوادث اين يورش خصمانه كه رود نيل و نيروى دريايى نيل در پايان دادن و تارو مار كردن آن، تأثير فراوانى داشتند، به پايان رسيد.
باوجود تمام شكست فاحشى كه حمله جان دى بريين با آن روبرو شد، صليبى‌ها همچنان پايبند به طرح سابق خود بودند كه ضرورت حمله به مصر و باز گرداندن بيت المقدّس را از راه مصر اقتضا مى‌كرد.
اين بار، فردى كه به اينكار اقدام كرد. لوئى نهم، پادشاه فرانسه بود كه هنوز بيش از سى ماه از حمله قبلى نگذشته بود، كه حمله مجدّد را طرّاحى كرد.
اين حقيقت برمورّخ معاصر عرب، جمال الدّين بن واصل، پوشيده نمانده است، آنجا كه گفته است:
«باطن و ضمير ريدافرانس پادشاه فرانسه وى را واداشت كه بيت‌المقدس را به فرنگيان برگرداند ... و مى‌دانست كه اين امر جز با تصرّف سرزمين مصر، ميسر نخواهد بود.» «١» سپس ناوگان فرانسه در پائيز سال ١٢٤٨ ميلادى، از بندر مرسيليا، رهسپار جزيره قبرس شد كه زير سلطه آل لوزنيان Lusiynan يعنى مسيحيان لاتينى قرار داشت.
لوئى نهم، زمستان را درآنجا اقامت كرد، و مهياى هجوم خود كه در تاريخ، جنگهاى صليى به حمله هفتم معروف شد، گرديد و آنگاه در مى سال ١٢٤٩ ميلادى، از قبرس به قصد مصر، به سفر دريايى پرداخت و دو تن از برادرانش به نام‌هاى شارل انجو D, Anjou و روبرت دارتو D, Artors، وى را همراهى مى‌كردند و سپس سوّمين برادرش به نام كونت دى بواتييه به او پيوست.
درآن زمان حاكم مصر، ملك صالح نجم الدّين ايّوب، پسر سلطان كامل بود، گفته‌اند كه وى از قبل از ناحيه دوست خود و دوست پدرش، فردريك دوّم، هنشتاو فن، فرمانرواى صقليه وامپراتور دولت آلمان، درجريان خبر اين حمله قرار گرفت واينكه شهر دمياط به زودى بهترين گذرگاه صليبى‌ها براى هجوم به مصر مى‌گردد.