درياى بزرگ رابرآن اطلاق نموده بوده‌اند.
دولتهايى كه روى كار مى‌آمدند درطول قرن‌ها، به تبعيّت از بالا وپايين آمدن آب نيل وغلّه‌ها ومحصولاتى كه از ريف «١» آن به دست مى‌آمد، پيوسته متّكى براين رودخانه بودند.
وآنگاه كه مجراى رود نيل براى كشتيرانى مناسب گشت، به عنوان راه اصلى، جهت حمل ونقل كالا ومحصولات وجابجايى مسافران درداخل خود كشور ويابه بنادرى مانند اسكندريه، دمياط، رشيد وفرما تلقى مى‌شد، «٢» ودر زمان طغيان، هنگامى كه رود نيل زمينى را در بر مى‌گرفت، نقل وانتقال بين روستاها جز از طريق قايقها وشناورهاى سبك، ميسر نبود.
بدين ترتيب ارتباط بين ساحل نيل- چنانكه امروزه نيز چنين است يا به وسيله كشتيهاى ويژه‌اى است كه ميان دوساحل درحركت است ويا از راه پلها كه درآن زمان جز كشتيهاى چسبيده به يكديگر نبودند، اين كشتيها داراى پوششى از تخته‌هاى چوبين بودند كه مردم باوسايل واحشام خود از روى آنهاعبور مى‌كردند.
جنگلهاى چوب كشتى دركناره رود نيل‌ يكى از دشواريهاى اصلى كه حكومت مصر در طول قرنها باآن روبرو بود مشكل‌دستيابى به مواد اوليه مورد نياز كشتيها مانند چوب، آهن، كتان، شمش مس وقير ... بود، بديهى است مهمترين آن مواد به تناسب موقعيّت، چوب بود.
مصريان قديم به كاشت انواع درخت‌هايى كه از قلب آفريقا و هند، مانند درخت اقاقيا acacia، گز Tamarisk آزاد درخت Lebeks، چنارفرنگى, Sycamore و سدر, Nabk آورده ميشد، عنايت خاصى داشتند.
جهانگرد يونانى، استرابون كه درقرن اول قبل از ميلاد، از مصرديدن كرده است به‌