در شمال و جنوب، تسلّط بر راههاى ورودى اين دريا و حفظ و حراست بازرگانى آن و سلامت حجّاج از خطر صليبى كه در سينا و جنوب فلسطين، دنبال فرصت مى‌گشت، بود.
درساير اخبار، پيرامون علّت اين مداخله ايّوبى درمنطقه درياى سرخ به ويژه يمن «١» سخن رفته است، امّا حوادث بعدى بيانگر صدق گفتار ماست.
مورّخان مى‌گويند: در سال ٥٧٨ هجرى (١١٨٢ م)، سردار صليبى ارناط de chatillon Renaud حاكم «حسن الكرك» در جنوب فلسطين سعى كرد از راه دريا به مكّه و مدينه حمله كند، «وى كشتيهاى جنگى ساخت و آنها را به وسيله شترانى كه از اعراب مجاور بكراء كرايه كرده بود، حمل كرد و آنگاه كه به ساحل دريا رسيد، قطعات آنها را به يكديگرمتّصل كرد و كشتيها را به دريا انداخت سپس دو فروند از اين شناورها را براى جلوگيرى از استفاده مردم قلعه ايله از آب، در كنار اين قلعه نگه داشت، اين درحالى بودكه ساير كشتيها به سوى عيذاب درحركت بودند، آنها دست به كشتار و اسارت زدند و تعداد شانزده فروند شناور را در دريا به آتش كشيدند و درعيذاب به شناورى كه حامل حاجيان بود و از جدّه مى‌آمد دست يافتند و كاروان بزرگى از حاجيان رابين قوص و عيذاب به اسارت گرفتند و همه آنها را به قتل رساندند و دو شناور ديگر را كه حامل كالا از يمن بود، گرفتند و بر بخش بزرگى از موادّ غذايى در ساحل، چيره شدند كه براى تأمين آذوقه اهالى مكّه و مدينه به آنجا برده مى‌شد، و حوادثى را به وجود آوردند كه در اسلام، نظيرآن راكسى نشنيده است و هيچ فرد رومى قبل از آنها تا بدانجا دست نيازيده بود، زيرا فاصله بين آنان تا مدينه منوره فقط يكروز راه بيشتر نمانده بود ... «٢»