منصورى» سپرد. ناوگان، در سال ٧٠٢ هجرى (١٣٠٢ م)، به سوى بندر طرابلس حركت كرد و آنجا نماينده شاه در طرابلس «امير اسند مركرجى» و سراسقف مغرب به او پيوستند، سپس جزيره ارواد را به محاصره در آورد و پس از نابود كردن دژ هاى آن و كشتن هزارتن از اهالى آن و اسير كردن حدود پانصد تن، جزيره را اشغال كرد. «١» و به اين ترتيب ساحل ها از وجود صليبى ها پاكسازى شد و كسى از آنها در شام نماند مگر اينكه اسير بود يا مسيحى ذمى.
٢- جزيره قبرس و خطر آن براى مصر و شام‌ راندن صليبيها از شام، از ادامه هجوم آنها به بندرهاى مصر و شام جلوگيرى نكرد، و جزيره قبرس همه اين طرحهاى تجاوز كارانه را هدايت مى كرد، قبرس به خاطر موقعيّت استراتژيك ويژه آن در ميان سواحل مسلمانان در مصر و شام و آسياى صغير و به جهت منافعش در جنگ هاى صليبى به عنوان يك مركز بازرگانى عمده و يك بازار جهانى براى كشورهاى صليبى غربى در دريايى مديترانه، سبب مى شد كه خاندان لوزنيان با افكار صليبى خود دوباره در انديشه باز پس گيرى بيت المقدس بيفتند.
آنچه خطر و حساسيت اين جزيره را تشديد مى كرد اين بود كه شاهان آن همواره فراريان شام را پناه مى دادند و بقاياى ارتش شكست خورده صليبى در اين جزيره تجديد سازمان مى شدند و به كمك آنها توانستند جزيره رودس را در سال ١٣٠٩ ميلادى از بيزانسيها بگيرند و همچون قبرس پايگاه صليبى ديگرى تبديل كنند كه از بِعد اقتصادى و نظامى در خدمت صليبى ها و برضدّ مماليك عمل مى كرد. اين سياست بر پايه ساختن رزمناوهاى جديد و محاصره خطوط بازرگانى دولت مملوكى در درياى مديترانه بود تا آن را از نظر سياسى و اقتصادى ضعيف سازد، و به اين شيوه، غلبه بر آن و باز پس گيرى سرزمينهاى مقدس را آسان سازد.
شايد مهمترين پادشاه قبرس، پطرس اوّل لوزنيان, Peter I. lusingnan (١٣٥٠-