ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٧ - انتظار شهيدان
انتظار شهيدان
يكى از بستگان نزديك شهيد بزرگوار «امانالله خرّمى» نقل مىكرد كه، مدتى در اين فكر و انديشه بودم كه بهترين عملى كه موجب رضايت شهدا از ما مىشود چيست؟
به همين منظور، در روز تاسوعا قصد كردم كه به گلزار شهدا، سر قبر شهيد خرّمى و ديگر شهيدان بروم و ضمن قرائت فاتحه با التجا و التماس متوسل به اين بزرگواران بشوم تا شايد در فهم و درك اين موضوع به بنده نظر لطف و عنايتى كنند. تا اينكه در شب عاشوراى همان سال با آنكه من عادت داشتم هر سال عاشورا را تا صبح بيدار بمانم و به اصطلاح شب زندهدارى كنم، ولى آن شب عاشوراى به يادماندنى از قضا خوابم برد، در حالى كه خستگى عجيبى تمام بدنم را فرا گرفته بود، به هر حال به خواب رفتم. در عالم رؤيا ديدم كه كنار ورودى گلزار شهدا ايستادهام. تمامى شهدا را مىديدم كه در محوطه گلزار رفت و آمد داشتند. برايم خيلى عجيب بود. داخل گلزار شهدا شدم. ديدم شهيد سعيدى و شهيد حاج ناصر رسولى با تبسم شيرينى سلام كردند و گفتند: سؤالى را كه دارى از امان الله بپرس (منظور شهيد خرّمى) و برو زيرا امشب آقا امام زمان (ع) با ما مجلس خصوصى دارند. همان لحظه ديدم شهيد امان الله خرّمى آمدند و گفتند:
آقا امام زمان (ع) و نائبش را تنها نگذاريد و با اعمال نيك و دعاى از دل برخاسته، براى ظهورش دعا كنيد.
بعد از تمام شدن صحبتهاى شهيد خرّمى، از توجهشان بسيار تشكر كردم و هنگام خداحافظى، شهيد سعيدى سه بار فرمودند:
دعا براى فرج آقا را فراموش نكنيد.
در اين هنگام از خواب بيدار شدم. آرى آنچه شهدا را راضى مىكند دعاى براى فرج امام زمان- روحى له الفداء- است.
پىنوشت:
برگرفته از كتاب: امام زمان (ع) و شهدا، نوشته سليم جعفرى.