«مستحّب است كه بعد از نماز عيد، دعاى ندبه خوانده شود، دعايى كه به ما مى‌گويد چگونه در اين روز به ياد امام زمان خود بوده، چگونه براى از دست دادن امام خود گريان و اندوهناك باشيم. اگر بتوانى بايد سعى كنى در تمام اين روز به ياد مولايت باشى و نگذارى مراسم عيد، تو را از اين مهم باز دارد و اگر به جهت حضور مردم نمى‌توانى آن را به خوبى انجام دهى [حداقل‌] سعى كن در باطن با پروردگار مأنوس بوده و حتّى ارتباط و دل‌مشغولى تو با مردم نيز با اجازه و رضايت او باشد.»[١]

چنان كه در باب پاره‌اى از اعمال تاسوعا و عاشورا نيز مى‌آورد: «تاسوعا و عاشورا را روزهاى مصيبت خود قرار بده و در اين دو روز با امام زمانت در عزا و سوگ مشاركت كن كه آن جناب مصيبت جدّشان را در هيچ روزى فراموش نمى‌كنند چنانچه از بعضى از بياناتشان استفاده مى‌شود هر بامداد و شامگاه بر آن حضرت مى‌گريند.»[٢]

٤. سالروز ولادت پدر گرامى امام زمان (ع)

عارف پارساى تبريزى درباره آداب دهم ربيع‌الثانى چنين آورده: «روايت شده اين روز، روز ولادت مولا و امام ما، حضرت امام حسن عسكرى (ع) است. خصوصيت و ويژگى‌اى كه اين روز دارد اين است كه مولود اين روز، پدر بلا واسطه امام ما مى‌باشد. بنابراين سزاوار است شيعيان با امورى مناسب به امام‌زمان (ع) تهنيت گفته، حاجات خود را از مولود اين روز بخواهند و هم چنين از وى بخواهند كه سفارش او را به امام زمانش (ع) نموده تا او را مورد نظر و لطف خود قرار داده، از بخشش و بزرگوارى‌هاى خود بهره‌مندش نمايد».[٣]

٥. سالروز شهادت پدر گرامى امام زمان (ع)

مرحوم آيت‌الله ملكى تبريزى (ره) در تكليف و وظيفه دوستداران امام زمان (ع) در هشتم ربيع‌الاول نيز آورده: «روايت شده وفات [شهادت‌] امام حسن عسكرى (ع) در اين روز است. پس بر فرد مراقب واجب است كه در اين روز اندوهگين باشد. به خصوص با در نظر گرفتن اين مطلب كه صاحب مصيبت، حجّت عصر و امام زمانش است. بايد آن امام را [امام عسكرى (ع)] با هر زيارتى كه به ذهنش مى‌رسد، زيارت نموده، به امام زمانش (ع) تسليت بگويد. سپس از خداوند به خاطر جانشينى امام زمانش (ع) تشكّر نموده، به خاطر غيبت و دسترسى نداشتن به آن حضرت متأثّر شده، زمان ظهور و فوايد انوار او و خير و بركت‌هاى آن را در ذهن خود مجسّم كند.»[٤]

٦. اعمال ماه ذيقعده‌

عارف تبريزى در اعمال و مراقبات اين ماه و زيارت رسول خدا (ص) خطاب به آن ذات مقدّس با دلى دردمند و چشمى گريان از ايشان ملتمسانه مى‌خواهد تا وساطت و شفاعتى كرده و از خدا بطلبد كه ظهور فرزندش را نزديك كند. «اى رسول خدا! ما با از دست دادن تو و غيبت جانشين شما مانند