نيز قابل اثبات است. زيرا او قرآن را به همين كلمات، آيات و حروفى كه موجود است تلاوت مى‌كرده است. در حالى كه اين تلاوت به واسطه انتقال قرآن از ولى‌الله‌الاعظم- ارواحنا فداه- به سينه او بوده است.

البته قابل توجه است كه بعضى كلمات قرآن را با اعراب ديگرى مى‌خوانده است؛ بدون آنكه حروف آن كلمه تغيير كند. و اين به خاطر اختلاف قرائت قراء سبعه و غير آنان است كه يك كلمه را گاهى به چند اعراب تلاوت مى‌كردند و براى هر اعرابى، يك معنايى را هم توجيه مى‌نمودند. مؤسس اين اختلاف و

آنان خيانت بزرگ، به طور عمده مخالفين اهل‌بيت (ع) اند، براى حفظ مريدان خويش، آيات را گاهى با اعراب ديگرى تلاوت مى‌كردند و آنها را سرگرم مى‌نمودند. گرچه در صدر اول اسلام قرائت اصلى قرآن براى مردم معلوم بود اما به مرور زمان كم‌كم اختلاف قرائات باعث فراموشى قرائت اصلى شد و امروزه به عنوان يك معضل به اين مسئله نگاه مى‌شود. البته غالب مراجع قرائت نوشته قرآن فعلى را كافى مى‌دانند و خواندن آن را در نماز و غير آن جايز مى‌دانند.

يكى از علما مى‌گفتند، از كربلائى كاظم آيه ١٣١ سوره «والصافات» را پرسيدم و او اين گونه خواند: «سلامٌ على آل يس» در حالى كه در قرآن‌هاى فعلى غالباً اين گونه نوشته است: «سلامٌ على ال يس». البته روايت هم در تأييد خواندن كربلايى كاظم وجود دارد. چنان‌كه عالم ديگرى مى‌فرمودند: كربلايى كاظم آيه ٥٣ سوره يس را اين‌گونه خواند: «قالوا يا ويلنا مِنْ بعثِنا من مرقدنا» در حالى كه در قرآن‌هاى فعلى اين گونه است: «قالُوايا وَيْلَنا مَنْ بَعَثَنا مِنْ مَرْقَدِنا».

و باز بنده به روايت در ذيل آيه مراجعه كردم و تأييد قرائت كربلائى كاظم را از زبان معصوم (ع) نيز يافتم.

با خون دل نوشتم نزد امام نامه‌		انّى رأيت دهراً من هجرك القيامة
دارم من از فراقت در ديده صد علامت‌		ليس الدّموع عينى هذا لنا العلامة
گفتى ملامت آمد از كثرت حديثش‌		والله ما رأينا حبّاً بلا ملامةٍ
پرسيدم از خبيرى حال امام گفتا		فى بعده عذابٌ فى قربة السّلامة
با دشمنان مگوييد سرّش من آزمودم‌		من جرّب المجرّب حلّت به النّدامة
گرچه امام فرض است بهر هدايت خلق‌		والله ما قبلنا من غيرك الامامةً
اى فيض در وصالى مى‌كوش تا توانى‌		حتى تذوق منه كأساً من الكرامة