قريب به دو ساعت از ظهر روز عاشورا گذشته بود كه تلفن زنگ زد. پشت خط، صدايى هيجان‌زده و بى‌تاب، از واقعه‌اى در عراق خبر مى‌داد. از خروج يمانى و پرچم‌هاى برافراشته‌اش كه به سوى كربلا در حركت است و درگيرى‌هايى كه در ظهر عاشورا حادث شده. صاحب صدا از شهرستانى در جنوب كشور تماس مى‌گرفت. با چند واسطه و تلاش، مرا يافته بود تا بتواند موقعيت خودش را در اين شرايط بيابد.

كمى او را آرام كردم تا از آنچه در اين وقت، ذهن او را درگير و خاطرش را پريشان كرده، بگويد. مى‌گفت كه از طريق دوستانش در عراق، با خبر شده كه يمانى خروج كرده، آن‌هم در روز عاشوراى سالى فرد. با نيروهاى مسلح عراقى درگير شده و مى‌گفت كه برخى علما، در حال بررسى موضوع هستند.

يادم افتاد كه روز عاشوراى سال قبل هم، از اطراف نجف سيد حسنى خروج كرده بود و در پى اين حركت، جماعتى كشته و مجروح شدند.

به صاحب صداى پشت تلفن گفتم: بهترين راه اين است كه اين ساعت و تمام اين روز را به ياد حسين‌بن على ع و شهداى دشت نينوا به عزادارى مشغول باشد. متعجب شد. انتظار نداشت كه به سادگى از كنار اين خبر مهيج يعنى خروج يمانى بگذرم، آن‌هم با قراينى قوى چون روز عاشورا و سال فرد كه خودش ذكر مى‌كرد. كمى كه آرام‌تر شد. گفتم: با عجله و شتاب، خود و اطرافيان را به دردسر نينداز.

حسب برخى روايات قرار است جناب يمانى از يمن خروج كند؛ در اين روز و ساعت و بى‌مقدمه و ناگهانى در جنوب بغداد چه مى‌كند؟ خروج او و سيد خراسانى و سفيانى، در يك روز و ساعت و ماه خواهد بود، در حالى كه از آن‌دو، يكى در جبهه حق و ديگرى صددرصد باطل است. قراين و شواهدى كه منابع روايى ما را درباره آنها متذكر شده و هشدار داده‌اند، در اين ماجرا ديده نمى‌شود. به صرف چند خبر پراكنده و قرينه متشتت كه نمى‌توان از واقعه عظيمى چون ظهور حضرت صاحب‌الزمان ع اطمينان حاصل كرد.

البته مى‌پذيرم كه عموم علائم و نشانه‌هاى ظهور طى سال‌هاى اخير در اقصا نقاط عالم بروز كرده، به ويژه در عراقِ مبتلاى بحران و فتنه. اما، ما را درباره علائم مهم‌ترى هشدار داده‌اند و بيش از آن درباره آمادگى و انتظار و علائمى حتمى و قطعى، چون خروج سفيانى از شام و بحران آفرينى‌هايش و كشت و كشتارى كه به نفع غرب و يهود، عليه بندگان مستضعف به راه مى‌اندازد.

اين خروج مشكوك هيچ ربطى به يمانى، آن مرد خدا كه براى خدا و به نيت يارى حضرت امام ع خروج مى‌كند و همراه با سيد خراسانى از ديار فارس ايران به امام مى‌پيوندد، ندارد.

در حال حاضر، بيش از تمامى انگشتان دو دست و دو پا! در عراق مدعى نيابت، بابيت و حتى مهدويت وجود دارد در حالى كه شباهت جملگى آنها به اعوان و انصار سفيانى بيشتر است تا پسرعموهاى!؟ يكى از آن سيصد و سيزده نفر مرد از خيل ياران امام كه او را يارى خواهند داد.

وقتى در ميانه بحران، جماعتى مبتلا و سرگردان در امواج فتنه‌ها، دست مى‌گردانند تا شايد دستگيرى بيايد، هر رهزن و طرارى خود را در هيأت ناجى و منجى مى‌نمايد. مگر جز اين است كه طراران فرنگى- آمريكا و انگليس- امروز خود را به‌