دوران ظهور كه درخشان‌ترين فراز تاريخ و بهترين دوران حيات انسانى است، ويژگى‌هاى فراوانى دارد كه از جمله مهم‌ترين آنها حاكميت آخرين معصوم و حجت الهى است. درباره محل زندگى حضرت مهدى ع و حكومت آن حضرت در عصر ظهور، روايات فراوانى وجود دارد. عمدتاً در اين روايات، مسجد سهله را منزل آن حضرت و شهر كوفه را به عنوان پايگاه حكومتشان معرفى كرده‌اند.

مسجد سهله شرافت بسيارى دارد؛ از جمله در روايات ذكر شده كه در اين مسجد، هزاران پيامبر به نماز ايستاده‌اند.

صالح بن ابوالاسود گويد: امام صادق ع سخن از مسجد سهله راند، آنگاه فرمود:

به‌درستى كه مسجد سهله منزل صاحب ماست آنگاه كه [پس از قيام‌] با اهل خود در آنجا فرود آيد.[١]

هم‌چنين آن حضرت به ابابصير فرمود:

اى ابا محمد، گويا حضرت قائم را در مسجد سهله مى‌بينم كه با زن و فرزندانش در آن نازل مى‌شوند.

ابوبصير پرسيد: آيا مسجد سهله خانه‌اش خواهد بود؟ حضرت فرمود:

آرى، اين مسجد، منزل ادريس است. خداوند هيچ پيامبرى را برنينگيخت، مگر آنكه در اين مسجد نماز گزارد. هر كس در اين مسجد بماند مانند آن است كه در خيمه رسول خدا ص اقامت كرده است. هيچ مرد و زن مؤمنى نيست، مگر آنكه دلش به سوى آن مسجد پرمى‌كشد. روز و شبى نيست مگر آنكه فرشتگان به اين مسجد پناه مى‌برند و در آن به عبادت خدا مى‌پردازند.

همان‌طور كه اشاره شد، كوفه نيز مركز حكومت مهدى ع قلمداد شده است. چگونگى زندگى در عصر ظهور به روشنى مشخص نشده ولى به نظر مى‌رسد تفاوت بسيارى با نحوه زندگى امروزى داشته باشد. تكامل علوم بشرى، كمال عقلانى بشر، توسعه خارق‌العاده امكانات و رفاه عمومى، امنيت فراگير بر كل كره زمين و ... به‌طور قطع، ويژگى‌هايى را براى زندگى در آن زمان ايجاد خواهد نمود كه امروز درك دقيق آن براى ماكارى بس مشكل است.

از امام باقر ع نقل شده كه در بخشى از يك روايت طولانى فرمود:

آن‌گاه [حضرت مهدى ع‌] به سوى كوفه مى‌رود پس آنجا را براى منزل برمى‌گزيند و كوفه خانه او خواهد بود.[٢]

پى نوشت‌ها:

[١]. سيدبن طاووس، الاقبال، ص ٢٩٨.

[٢]. شيخ صدوق، كمال‌الدين و تمام النعمه، ترجمه منصور پهلوان، ج ٢، ص ١٤٣.

[٣]. محمدبن يعقوب كلينى، اصول كافى، ترجمه سيد جواد مصطفوى، ج ٢، ص ١١٩.

[٤]. كمال‌الدين و تمام النعمه، ج ٢، ص ١٦٤.

[٥]. همان، ج ٢، ص ٨٠.

[٦]. اصول كافى، ج ٢، ص ١٤١.

[٧]. شيخ طوسى، كتاب الغيبة، ص ١٦٢.

[٨]. اصول كافى، ج ٢، ص ١٤٠؛ ابن ابى زينب، غيبت نعمانى، ص ١٨٨.

[٩]. اصول كافى، ج ٢، ص ١١٨؛ شيخ مفيد، الارشاد، ج ٢، ص ٣٤٨؛ كتاب الغيبة، شيخ طوسى، ص ٢٣٢.

[١٠]. غيبت نعمانى، ص ١٨١.

[١١]. همان، ص ٣١٥.

[١٢]. طبرى، دلائل إلامامه، ص ٢٩١.

[١٣]. علامه محمدباقر مجلسى، بحارالانوار، ج ٥٣، ص ١٧٤.

[١٤]. كتاب الغيبة، شيخ طوسى، ص ٢٦٣.

[١٥]. شيخ طوسى، التهذيب، ج ٢، ص ٢٥٢.

١٦. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٣١٧.

[١٧]. كتاب الغيبة، شيخ طوسى، ص ٤٧٥