در سال‌هايى نه چندان دور، در عهد صفويه و سلطنت يكى از پادشاهان آن خاندان آنگاه كه برخى از مأموران و مبلغان مسيحى از طريق درياى جنوب خود را به اصفهان و دربار شاهى رساندند عكس‌العمل شديد پادشاه صفوى همه را متعجب ساخت. او نه تنها، دستور اخراج آن بيگانگان را صادر كرد بلكه، فرمان داد جاى گام‌هاى آنان را نيز با خاكستر بپوشانند، شايد كه نشانه‌اى از آن گستاخى و عداوت درباره اسلام و مسلمانان نماند.

كه در وقت افول ستاره بخت آن خاندان، تبشيرى‌ها هجوم آوردند و شمال و جنوب اين ديار مزين به نام «شيعيان آل الله» را در نورديدند و تخم تثليث و نفاق را در جاى جاى ايران زمين افشاندند. از اينجا، و به بركت تسامح و سهل‌گيرى زعماى وقت هيچ‌گاه تبشيرى‌ها و جز آنان، مبلغين شرك و الحاد در اقصا نقاط شرق اسلامى منطقه‌اى را امن‌تر از اين ديار براى خويش نيافتند. چنانكه امروز، در اين ديار، تنها جماعتى با ملاحظاتى كه هر زمان بيشتر از پيش بى‌دليل و با دليل در عرصه‌هاى مختلف و مناسبات مادى و فرهنگى از خاستگاه فرهنگى خويش پاواپس مى‌كشد مسلمانان‌اند.

طلوع خورشيد انقلاب اسلامى ايران با زعامت مردى از خاندان پاك اهل بيت (ع) اين حقيقت را آشكار ساخت كه راه رستگارى و خلاصى بشر از طوفان بلا و ابتلاء خودكامگى از ميان صحن و سراى خاتم انبياء و خانواده مكرم و معزز ايشان مى‌گذرد.

پيروزى پى‌درپى اين جريان مبارك در صحنه‌هاى مختلف به همراه بيدارى فراگير اقوام و ملل، موج بزرگى را به راه انداخت چنانكه، واسپس ٣٠ سال نه تنها محدود نشده بلكه هر روز بيش از پيش بر توانايى و عزت آن افزوده شده است.

اين واقعه شريف از سويى جريانات استكبارى و صهيونى را متذكر اين معنا ساخته كه امروز نه فردا، اين امواج، بساط كبر و نخوت و آلودگى آنان را در هم خواهد شكست و از ديگر سو، جريان انحرافى نفوذى سلفى‌گرى وهابى (زاده روباه پير استعمار) را. چنان شد كه در مراحل بعد و پس از شكست در صحنه نبرد رودررو، در كمتر از ٢٥ سال بيش از ٢٥٠٠ فرقه با نام و نشان و آرم از پستوخانه سحر و جادوى الحاد ماسونى و پستى و آلودگى صهيونى و تحجر و كج‌فهمى سلفى‌گرى وهابى سربرآورد تا شايد امكان مقابله با اعجاز موسوى و عزت مهدوى و قدرت علوى را بيابند و ديگر بار چونان گذشته موجب سركوب مؤمنان و مستضعفان شوند. هم‌آنانكه از گذرگاه نهضت اسلامى تجربه دولت كريمه مهدوى را در آينده‌اى نزديك چشم مى‌دارند.

جنگ فرقه‌ها در برابر «نهضت دين‌طلب و حقيقت‌جوى اسلامى» را بايد جدى گرفت. از اطراف و اكناف خبر مى‌رسد كه در حركتى خزنده، جريان سلفى وهابى هماورد مى‌طلبد، و