راست و آن اين است كه انسان به حجّت وقت متوسّل شود و از آن حضرت بخواهى كه يابن‌رسول‌الله! شما برايم طلب مغفرت كنيد. من اين مطلب را از اين آيه شريفه مى‌گويم:

وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً.[١]

اگر آنان وقتى كه به خود ستم كردند، پيش تو مى‌آمدند و از خدا آمرزش مى‌خواستند و پيامبر نيز براى آنان طلب آمرزش مى‌كرد، قطعاً خدا را توبه‌پذير مهربان مى‌يافتند.

خداوند به پيامبرش مى‌فرمايد اگر اينها كه خلاف كرده‌اند، پيش تو مى‌آمدند و از من طلب مغفرت مى‌كردند، تو هم برايشان استغفار مى‌كردى اگر اين دو استغفار با هم ضميمه مى‌شد آن وقت‌ «لَوَجَدُوااللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً» نمى‌فرمايد: «يغفر الله لهم» يعنى خدا ايشان را مى‌آمرزيد، بلكه مى‌فرمايد: «لَوَجَدُوااللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً» تعبير بسيار جالبى است. يعنى در صورت استغفار خودشان و استغفار رسول خدا، در وجودشان مى‌فهميدند و مى‌يافتند و درك مى‌كردند كه خدا آنها را آمرزيده است. يعنى در آن صورت غفوريّت و رحمانيت خدا را درك مى‌كردند.

خوب، آن وقت، حجّت خدا، رسول الله (ص) بود و حالا حجّت وقت، امام زمان (ع) است. به خدا قسم اگر ما از امام زمان (ع) بخواهيم برايمان استغفار خواهند كرد. در ساحتِ مقدّس اينها بخل راه ندارد. امام زمان (ع) خليفه خداست، مظهر تامّه حق است، اسم اعظم خدا، الان امام زمان است. اگر جدّاً بخواهيم، حضرت دعا مى‌كنند، طلب مغفرت مى‌كنند آن‌گاه انسان، غفوريّت و رحمانيّت خدا را لمس مى‌كند.

برادران يوسف، بعد از آزار يوسف (ع)، وقتى متوجه شدند بدكارى كرده‌اند، پشيمان شدند و از پدر خواستند كه‌ «ياأَبانَا اسْتَغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا ...»[٢] گفتند: پدرجان! تو پيش خدا وجيه هستى، رسول و پيغمبر خدا هستى، پيش خدا آبرو دارى، ما گناهكاريم پشيمانيم، از تو مى‌خواهيم كه برايمان طلب مغفرت نمايى، يعقوب (ع) هم پذيرفت. ما هم از پدر حقيقى خود بخواهيم كه او برايمان طلب مغفرت كند. يعنى از امام زمان (ع) درخواست كنيم كه بعد از توبه حقيقى، براى ما طلب مغفرت كند زيرا او «وجيه عندالله» است. او محمود خداست، او ولى خداست، او همه كاره عالم است اين توبه اگر با آن لطفِ مغفرت توأم شود قطعاً كارساز خواهد بود.

الان هم رسول خدا زنده است، بايد از رسول خدا بخواهيم، از امام زمان بخواهيم و عرض كنيم: يابن‌رسول‌الله! اى عزيز فاطمه (س)! تو مى‌دانى ما بيچاره هستيم و پناهى نداريم، يكى از القاب شما «غوث» است. يعنى پناه بى‌پناهان! شما پدر حقيقى ما هستيد. ما بچه‌هاى بدى هستيم ولى شما پدر خوبى هستيد، ما نوكرهاى بدى هستيم، اما شما خوب آقايى هستيد. ما كجا برويم، به چه كسى بگوييم و به كه پناه ببريم؟ ما شما را دوست داريم و تو از قلب ما خبر دارى، در زيارت دارد «و لى حقّ موالاتى» دوستى، حق مى‌آورد، ما حقِّ موالات داريم. به شما اميد داريم و از شما مى‌خواهيم كه شما به ما تصدّق كنيد. كه خدا صدقه‌كنندگان را جزاى خير مى‌دهد. دست گدايى ما به سوى شما دراز است.

امام حسين (ع)، باب الحجَة

يكى از مستحبّاتى كه در راه استكمال نفس خيلى مؤثر است، زيارت سيّدالشهدا (ع) است. زيرا امام‌حسين (ع) «باب الحجّه» است. يعنى اگر كسى خواست با امام زمان (ع) ارتباط برقرار كند بايد از در حسين (ع) وارد شود، زيارت آن حضرت خيلى مهم است. از دور زيارت كردن را نبايد غفلت كرد، از دور سلام بدهيم و عرض ادب بكنيم.

گر چه دوريم به ياد تو سخن مى‌گوييم‌

بُعد منزل نبوَد در سفر روحانى‌ ١٠