ارتباط معنوى از لحاظ رتبه‌اى، بسيار بالاتر از ارتباط فيزيكى است. اگر كسى به ارتباط معنوى برسد ولو حضرت را به ظاهر نبيند، ضرر نكرده است و اگر كسى به اين ارتباط معنوى نرسد ولو اينكه ايشان را ببيند، نفعى نبرده است.

اين ارتباط فيزيكى و ظاهرى يا ديدن حضرت، اگرچه سعادت بزرگى است و دعاهايى هم، چون:

اللّهم أرنى الطلعة الرشيدة

خداوندا آن چهره ارجمند را به من بنمايان.

در اين زمينه داريم ولى هدف نيست و در روز قيامت هم ما را بازخواست نمى‌كنند كه چرا حضرت را نديدى. ولى اگر ارتباط معنوى با حضرت نباشد، آن طرف بازخواست مى‌كنند. چون مقصود و هدف، همين ارتباط است. البتّه بايد توجه داشت هدف نهايى، قرب پروردگار است و قرب پروردگار بدون ارتباط معنوى كه همان ارتباط ولايى و معرفتى با امام زمان (ع) است، حاصل نمى‌شود.

در ابتدا بايد مقدمه‌اى را ذكر كنم:

از فرهنگ اهل بيت (ع)، به دست مى‌آيد كه لطف خداوند متعال كه بر عالم نازل مى‌شود، محصول بلاهايى است كه بر سر انبيا و اوليا مى‌آيد يعنى آنها زير بار سنگين‌ترين بلاها مى‌روند و به بركت آن بلاها، چيزى از رحمت خداى متعال نصيب ما مى‌شود.

روايتى از وجود مقدس حضرت امام صادق (ع) است كه فرموده‌اند: حضرت يوسف (ع) از نه سالگى، آن بلاها را تحمل نمود (ربوده شدن، افتادن درون چاه، بردگى، ماجراى زليخا، زندان و ...) اما در اين بلاها صبر جميل كرد تا اينكه به واسطه او، امتى مورد رحمت خداى متعال قرار گرفت؛ به طورى كه وقتى بلاها و آزمايش‌ها تمام شد، خشك‌سالى هم از بين مردم مصر رفت و حضرت يعقوب (ع) نيز كه در دوران غيبت غافل نبود و اشك مى‌ريخت، به مقاماتى رسيد. البته بيشتر از همه خود يوسف (ع) مورد رحمت خداوند سبحان قرار گرفت. پس مى‌توانيم از اين روايت، يك قاعده كلى دربياوريم. رشدهايى كه مردم در طول دوران به دست آورده‌اند، بر اساس همين قاعده است. يعنى بلاهاى اوليا، سبب رشد مردم شده است. اگر از حضرت امير (ع) مى‌شنويد كه وقت نماز خواندن، تير از پايشان بيرون مى‌كشند يا اينكه هر شب هزار ركعت نماز مى‌خوانند، اينها بالاترين عبادات حضرت نيست. بالاترين عبادت ايشان، آن سختى‌ها و بلاهايى است كه مى‌كشند و