«اى عبدالعظيم! از طرف من به دوستانم سلام برسان و به آنها بگو: شيطان را بر خود مسلط نكنند و ايشان را دستور بده به راستگويى و امانتدارى و امر كن كه سكوت را پيشه خود سازند و از مجاله با يكديگر خوددارى كنند. با روى خوش يكديگر را ملاقات كنند و به زيارت هم بروند كه همانا اين عمل باعث تقرّب به من مى باشد. درّنده خويى نداشته باشند كه بخواهند يكديگر را پاره كنند.

زيرا من قسم ياد كرده ام كه هر كه چنين كند و يكى از دوستان مرا خشمگين سازد از خدا بخواهم كه او را در دنيا به عذاب سختى گرفتار كند و در آخرت از گروه زيان‌كاران باشد.[١]

ابن شهر آشوب (ره) در كتاب مناقب از موسى بن يسار نقل كرده است كه گفت:

به همراه حضرت رضا (ع) بودم، هنگامى كه نزديك ديواره‌هاى شهر طوس رسيده بودند، ناگهان صداى ناله و فريادى شنيدم و به دنبال آن صدا رفتم، ديدم جنازه‌اى است، همين‌كه چشمم به جنازه افتاد، آقا و سرورم را ديدم كه مى‌خواهند از اسب پياده شوند، سپس طرف جنازه آمدند و آن را بلند كردند و همانند برّه‌اى كه مادرش را در بر مى‌گيرد و به او مى‌چسبد جنازه را در برگرفتند، آنگاه به من رو كردند و فرمودند:

اى موسى بن يسار! هر كس جنازه دوستى از دوستان ما را تشييع كند، از گناهان خارج مى‌شود مانند روزى كه از مادر متولّد شده است و هيچ‌گونه گناهى ندارد.

و چون جنازه را كنار قبر نهادند، ديدم آقا و سرورم جلو آمدند و مردم را كنار زدند تا ميّت براى آن حضرت پديدار شد، دست مبارك خود را بر روى سينه او نهاده، فرمودند:

اى فلان بن فلان! تو را بشارت باد به بهشت، و بعد از اين ساعت ديگر هراس و وحشتى نخواهى داشت.

و من كه اين رفتار حضرت و فرمايش ايشان را درباره آن شخص شنيدم، عرض كردم: فدايت شوم، آيا اين مرد را مى‌شناسيد؟ به خدا قسم اين سرزمينى است كه قبلًا در آن قدم نگذاشته‌ايد؟ به من فرمودند:

اى موسى بن يسار! آيا نمى‌دانى اعمال شيعيان هر صبح و شام به ما عرضه مى‌شود؟ اگر در اعمال آنها تقصيرى مشاهده كنيم از خداوند گذشت و بخشش براى آنان طلب مى‌كنيم و اگر پرونده عالى باشد و اعمال نيكو در آن ثبت شده باشد توفيقات بيشتر و شكر الهى را براى آن نيكوكار تقاضا مى‌نماييم. ١

پى‌نوشت:

[١]. مناقب ابن شهر آشوب، ج ٤، ص ٣٤١؛ مجلسى، بحارالانوار، ج ٤٩، ص ٩٨، ح ١٣؛ المستدرك، ج ١٢، ص ١٦٤، ح ٩؛ بحرانى، مدينة المعاجز، ج ٧، ص ٢٢٨، ح ١٧٩.