ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٩ - ١- ١ جنگهاى فراگير

پرسش از آينده‌

در سراسر اعصار، شمارى از پيامبران، غيب گويان و مدرسان بزرگ مذهبى ديد باطنى خاصى از حوادث آينده دريافت و سعى كردند در قالب سخنانى عميق بشر را از وقوع آنها آگاه سازند؛ به عنوان نمونه رسول خدا (ص) در مراسم حجة الوداع، در حين انجام مناسك حج، در حالى كه حلقه در كعبه را گرفته بودند رو به اصحاب خويش كرده و آنها را از نشانه هاى پيش از ظهور خبردار نمودند. اين سخنان براى اصحاب بسيار شگفت آور بود. اما براى ما بسيار شگفت آورتر.

پيامبر (ص) فرمود:

آيا مى خواهيد شما را از اخبار، نشانه ها و حوادث پيش از قيامت (ظهور) خبردار كنم؟

سلمان- كه از همه به ايشان نزديك تر ايستاده بود- گفت: بلى يا رسول اللّه!

آنگاه ايشان فرمودند: از جمله آن خبرها ضايع و تباه كردن نمازها، تبعيت شما از شهوتها، متمايل شدن به هواهاى نفسانى؛ تكريم و بزرگداشت ثروتمندان و مال پرستان و فروختن دين به قيمت دنياست. در اين زمان است كه قلب مؤمن در درونش همانند نمك در آب حل مى شود؛ چرا كه منكرات، كژيها و كاستيها را مى بيند و قدرت تغيير آنها را ندارد. و به دنبال آن حاكمان و اميران ستمگر و وزيران فاسق و كارگزاران و كارشناسان ستمكار پيدا مى شوند و مردم به خيانتكاران اعتماد مى كنند. در آن زمان است كه منكرات و انحرافات، معروف و خوب، و اعمال پسنديده، منكر و ناپسند شمرده مى شود. دروغگو را تأييد و راستگو را طرد مى كنند. در آن زمان است كه به دنبال اين حوادث، اقوامى پيدا مى شوند كه اگر حرفى بزنند كشته مى شوند. اگر ساكت بمانند، غارتشان مى كنند تا اينكه از اموالشان بهره مند شوند و به حريمهايشان تجاوز كنند و حرمتشان را شكسته، خونشان را بريزند. در آن زمان مردان تنها به مردان و زنان تنها به زنان مشغول مى شوند. قلبهايشان نسبت به هم متنفر و در زبانهايشان، اختلاف نمايان است.[١]

دو هزار سال پيش نيز در دامنه كوهى بيرون از شهر بيت المقدس پرسشى درباره آينده مطرح شده بود. اما اين بار از زبان گروه كوچكى از حقيقت جويان كه گرد معلم خود جمع شده بودند؛ نجارى كه بعدها به به عنوان مسيح ناصرى (ع) شناخته شد:

چون به كوه زيتون نشسته بود، مريدان در خلوت نزد وى آمده گفتند به ما بگو اين امور كى واقع مى شود و نشان آمدن تو و پايان جهان‌[٢] چيست؟

مسيح (ع) در پاسخ فرمود:

و جنگها و اخبار جنگها را خواهيد شنيد، زنهار مضطرب نشويد؛ زيرا قومى با قومى و مملكتى با مملكتى مقاومت خواهد نمود و قحطيها و وباها و زلزله ها در جايها پديد آيد. اما همه اينها آغاز دردهاى زه است.[٣]

آرى، انسانهاى والامقام و چهره هاى بزرگ مذاهب با استفاده از ديد باطنى خويش، حوادث پيش روى بشر را در سخنانشان تشريح كرده اند. پيشگوييهايى كه ما را به تفكر و مقايسه وامى دارد. مقايسه حوادث ذكرشده با وقايع جارى پيرامون ما كه هر لحظه اميد به بازگشت منجى را در دل افزون تر كرده و تحمل حوادث و مصايب را آسان تر مى سازد.

برخى از رويدادها و حوادثى كه در كلمات انبيا و اوليا پيش بينى شده و امروز ما با همه وجود آنها را احساس مى كنيم به شرح زير است:

١. افزايش جنگها و نزاعها

جهان هيچگاه از تازيانه جنگ در امان نبوده است. در تمام ادوار تاريخ، جنگها با علل مختلف چون كشورگشايى و دسترسى به منابع يا دلايل قومى، قبيله اى، مذهبى و ... صورت گرفته اند. اما در ساليان اخير بشر شاهد افزايش بيش از پيش اين جنگ افروزيها بوده است. و اين همان حقيقتى است كه در اخبار انبيا و اولياى الهى و قديسين بارها بدان اشاره شده بود.

جنگها و نزاعهايى را كه در پيش گوييها به آنها اشاره شده مى توان به دو دسته تقسيم كرد:

١- ١. جنگهاى فراگير

ما در هيچ دوره اى از تاريخ مانند قرن بيستم شاهد افزايش جنگ نبوده ايم. چنانكه سازمان صليب سرخ جهانى تخمين زده بيش از صد ميليون نفر در طول اين قرن كشته شده اند. از آغاز قرن بيست و يكم نيز اين جنگها به صورت افزونترى ادامه يافته اند.

تا قبل از سال ١٩١٤ م. جنگها عالمگير نبودند، اما در جنگهاى اول و دوم جهانى، بشر درگير نبردهاى سراسرى شد. چنانكه در طول جنگ جهانى دوم، تنها ١٢ كشور كوچك در حاشيه و به دور از درگيرى ماندند. در اين نبرد عالمگير ٩٣ ميليون انسان در نيروهاى هر دو طرف خدمت كردند كه از اين تعداد ٢٥ ميليون نفر كشته شدند. تلفات غير نظاميان در اين زمان بى سابقه بود. تنها در شوروى بيش از ٢٠ ميليون غير نظامى جان خود را از دست دادند. واشنگتن پست در اين باره مى نويسد:

جنگهاى قرن بيستم ما نبردهاى كلى و همگانى عليه نظاميان و غير نظاميان بود ... جنگ افروزيهاى بربرى قرون گذشته در قياس با حال چون نزاعهاى خيابانى نمود مى يابند.[٤]

بعد از جنگ جهانى دوم- كه فرض مى شد «نبردى براى پايان بخشيدن به تمام نبردها» باشد- بيش از ١٥٠ جنگ عمده ديگر به علاوه صدها كشمكش كوچك، شورشهاى مسلحانه و انقلاب روى داد. تلفات كشمكشهاى بعد از جنگ جهانى دوم بيش از ٠٠٠/ ١٤٢/ ٢٣ نفر تخمين زده شده است. [٥]