آن را داشته باشند نه انتظار آن چيزى كه خودشان مى خواهند و دوست دارند. امام زمان بيا فلان كار را بكن، امام زمان بيا اين طور كن، اينها نه. بيا اى دست واقعى خدا، اى يدالهى بيا اين زمينه و اين جهان را آن طور كن كه تمام اين افراد به مرحله انسانيت واقعى برسند. همه را خدا بر اساس فطرت الهى آفريده است:» فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها»[١] منتها فطرتها پوشيده مى شود، منحرف مى شود وقتى آن حضرت بيايد همه مردم را به سوى آن سرشت واقعى سوق مى دهد، و همه به حق واقعى خودشان مى رسند. ولو خونمان در راه آن حكومت ريخته شود، براى ايجاد آن حاضريم، لذا شما مى بينيد در دعاهايى كه ما داريم، وقتى از خدا چيزى مى خواهيم مى گوييم، از تو مى خواهيم: «خاضعا خاشعا متذلّلًا» و امثال اينها، اما در «دعاى افتتاح» وقتى كه آن حكومت را مى خواهد چون انتظار آن حكومت را مى كشد مى گويد: «أسئلك مستأنسا، لا خائفا و لا وجلًا مدلّا عليك» يعنى آماده ام ولو اينكه خونم ريخته شود آن حكومت بيايد. افراد تا به آن درجه نرسند، آن حكومت نمى آيد.

اگر واقعا يك جماعتى بگويند ولو خون ما ريخته شود آن حكومت روى كار بيايد و آن فردوس اعلا روى زمين نقش بگيرد، ما حاضريم خون هم بدهيم آن وقت امام زمان هم شبانه روز آماده است، ما آماده آن حكومت بشويم او مى آيد، تا ما آماده آن حكومت نشويم آن حضرت نمى آيد. من آنچه را كه از روايات مى فهمم اين است كه ما بايد براى آن حكومت آماده باشيم، وقتى از خدا مى خواهيم كه خدايا فقر را از بين ببر؛ يعنى اينكه خدايا كارى كن كه آن نوع بشويم كه نگذاريم فقر بيايد، خدايا نادرستيها را از بين ببر، يعنى آن نوع بشويم كه از نادرستى هم بدمان بيايد، آن جماعتى كه اين طور مى شوند به اين حد مى رسند و انتظار آن حكومت را دارند، آن وقت امام زمان مى آيد. تا آن طور نشود، نمى آيد. با دعاى ما نمى آيد، با خواست ما، مى آيد. يعنى از خدا بخواهيم، آن دولت واقعى را كه انسانها را به مرحله واقعيت انسانيت مى رساند به نحوى كه حقوق هيچ كس پايمال نمى شود. چقدر هستند افرادى كه استعداد دارند ولى اين دانشكده ها، دانشگاهها و مدارس و حوزه ها نمى توانند استعداد آنها را به مرحله فعليت برسانند عمرها تلف مى شود، ما اگر واقعا او را بخواهيم آن وقت او را مى رساند.

\* نقش اهل تحقيق و پژوهش در زمينه سازى ظهور چيست؟

بايد اين حرفها را بزنند بايد مردم را آماده كنند براى آن حكومت. بايد كارى كنند كه واقعا از بد، بدشان بيايد، و ناراحت بشوند؛ يعنى مردم را توجه بدهند به اينكه چه جايگاهى دارند، اينكه آنها مسجود ملائكه هستند، همه ملائكه به انسان سجده كردند، نه اينكه حالا همه فرشتگان به انسان لعن كنند. همه اين افراد كه كتاب مى نويسند بايد انسان را بسازند خودشان و مردم ساخته بشوند. من يك كتاب مى نويسم كه به من بگويند آفرين نمره ات بيست است. اين غير از آن است. خدا اين انسان را همينطور كه دلش خواسته است خلق كند كه نيست، حقيقت انسانيت در انسان است كه مى تواند وجود پيدا كند در حيوانات نيست. صد هزار سال پيشتر هم زنبور عسل اين كار را مى كرده است اما انسان اين طور نيست، انسان سراسر استعداد است، استعدادش در صراط مستقيم به كار مى افتد، نه در كارهاى ديگر. يك دفعه بمب مى سازد و ميليونها نفر از بين مى روند. اگر همه انسانها را مثل خودش بداند، و همه انسانها را مثل خودش دوست بدارد، هيچ وقت ظلم و ستم و نادرستى رخ نمى دهد. از اين رواياتى كه در كتابهاى اهل بيت هست ما اينها را فهميده ايم كه نبى اكرم (ص) و امامان مى خواستند انسان درست كنند. اما همه ائمه را كشتند و خداوند هم آخرين آنها را غايب كرد. گفت هر وقت آماده شديد براى شما امام مى فرستم و حكومت مى فرستم آقايان هم بايد در نوشته هايشان هميشه مردم را براى آن حكومت آماده كنند.

\* از اينكه وقتتان را در اختيار ما گذاشتيد سپاسگزاريم.

پى نوشتها:

[١]. برگرفته از گفت وگوى انجام شده با ايشان توسط نشريه «كيهان فرهنگى» مهرماه سال ١٣٧٠.

[٢]. سوره روم (٣٠) آيه ٣٠.