دولتى پشت دولتى، بختى واسپس بختى ديگر مى آيد و مى رود. صف بلندى از آمده ها و رفته ها، دفترى قطور از اسامى حكمرانان مدعى و مدعيان حكمرانى، كاش جملگى مى دانستند چشمى نظاره گر و حسيبى حسابرس چنان در كاروبار روزگار است كه هيچ ديارالبشرى قادر به گريز از نگاه تيزبين و حسابگرى ريزبين اش نيست.

آنكه مى رود جز حسرت و يادى كه بر جاى مى گذارد نخواهد داشت و آنكه مى آيد نيز جز اين برنخواهد داشت؛ حسرت از فرصت رفته و يادى كه هيچ كس را ياراى زدودنش از صفحات كتاب هستى نيست. محصولش نيك سرانجامى باشد و چه بدفرجامى به قول سعدى شيرازى:

به نوبتند ملوك اندرين سپنج سراى كنون كه نوبت توست اى ملك به عدل گراى‌

در گزارشى كه نماينده مقام معظم رهبرى در امور حج و زيارت پس از بازگشت از حج سال جارى ارائه كردند آمده است كه امسال حجاج كشورهاى اسلامى بيش از هر زمان متوجه و متذكر موضوع مهدويت و به ويژه حضرت صاحب الامر مهدى موعود (ع) بوده اند. پيش از اين در مقالات متعدد و گزارشهاى فراوانى، از اقبال عمومى مردم جهان به «موعود رهايى بخش» سخن به ميان آمده بود. اين اقبال حكايت از سرخوردگى جهانى از حكومتهاى بشرى غير عادلانه و عارى از معتقدات دينى و آسمانى دارد. يأسى كه جملگى انسانها را در عصر حاضر متوجه آسمان و رهبرى آسمانى كرده است. اين گرايش تمايل عمومى ساكنان كره خاك را به عدالت و عدالت ورزى نشان مى دهد؛ امرى حقيقى كه اگر آن را در سيره و سنت حاكمان و آمران شاهد نباشند از آنان روى برمى گردانند. بى گمان هيچ يك از حاكمان و مدعيان اصلاح و صلاح قادر به محقق ساختن معناو مفهوم كامل عدالت در ميان مناسبات فردى و اجتماعى مردم نيستند كه اگر چنين امرى ممكن بود نياز به حضور و ظهور موعودمنجى مرتفع بود؛ اما اين امر به معنى ايستايى و ركود نيز نيست. اين تكليف مسلم ماست كه از هر شأن و جايگاهى مجرى و منادى و مبلغ عدالت و منتظر امام عادل باشيم. تحقق همين درجه از عدالت نيز مستلزم مجاهده است چنانكه حضور در ميدان جهاد نيز مستلزم گذار از «خود» است. شايد هيچ تعريفى براى انسان امروز مناسب تر از آن عبارت معروف نيچه نباشد: «اراده معطوف به قدرت». انسان امروز در هر جا و مقامى، تجسم «اراده معطوف به قدرت است». در واقع عين اين اراده است. اراده اى ظهوريافته براى دستيابى به قدرت، تصاحب، تسلط و سردادن شعار «لمن الملك اليوم». جملگى در حسرت و حسد چشم به تصاحب جاه و مقام و ثروت قدرت ديگرى دوخته ايم. اين اراده به هر عنوان و نامى كه ظهور كند بى باكى، حرص، نيرنگ و بالاخره ظلم مى پراكند، سياهى به بار مى آورد و صحنه زمين را بيش از پيش مستعد دورى از خورشيد حقيقت مى سازد.

دولتها و حكومتها نيز در عصر غيبت و دورى، چنانچه متذكر و متوجه حق نشوند، تجسم همين اراده اند.

«اراده معطوف به قدرت» عين خودمدارى و خودبنيادى نفس اماره است كه بر طبل ظلم و ستم مى كوبد.