ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٣ - سبز بخت سرخ او

به روى نيزه ذكر يا حبيب است‌

هوا آكنده «أمّن يجيب» است‌

نه تنها كودكان تو، خدا هم‌

پس از مرگ غريب تو، غريب است‌

تو مثل دست خود افتاده بودى‌

به قدر مهربانى ساده بودى‌

در آن هنگامه از خود گذشتن‌

عجب دستى به دريا داده بودى‌

پريشان يال و بى زين و سوارم‌

غريب كوچه هاى انتظارم‌

صداى «العطش آقا» بلند است‌

به خيمه روى برگشتن ندارم‌

سر خورشيد برنى آشيان زد

علم بر بام قلب عاشقان زد

غروب كربلا رنگ فلق بود

مگر خورشيد را سر مى توان زد

بيا و حاجت ما را روا كن‌

دو دستت را ستون خيمه ها كن‌

به دريا مى روى يادت بماند

لبى با سوز دريا آشنا كن‌

نمى دانم چرا اكبر نيامد

چراغ خانه مادر نيامد

نمى دانم چرا بانگ عطش از

گلوى نازك اصغر نيامد؟

نمى دانى چه بى تابم عموجان!

غمت را برنمى تابم عموجان!

هلاك ديدن روى توام من‌

كه گفته تشنه آبم عموجان؟

مدد كن عشق، دريا يار من نيست‌

فلك در گردش پرگار من نيست‌

مدد كن ديده از دنيا ببندم‌

عموى آب بودن كار من نيست‌

عموى مهربان من كجايى؟

الهى بشكند دست جدايى‌

بيا با تشنگى هامان بسازيم‌

عموجان، آب يعنى بى وفايى‌

علم از دست و دست از من جدا شد

و مشك آب از دندان رها شد

قيامت را به چشم خويش ديدم‌

دمى كه قامت خورشيد تا شد