فرمودند: لرزشى شديد در شام به وجود مى آيد (شايد اشاره به زمين لرزه هاى مورد بحثمان باشد) و بيش از صد هزار نفر كشته مى شوند كه اين جريان را خداوند مايه رحمت و آرامش مؤمنين و عذاب كافران قرار مى دهد.

وقتى چنين شد به سوارانى بنگريد كه مركب هاى (يابو) سياه و سفيد و گوش و دم بريده و پرچم هاى زرد دارند.

هر كه را از مغرب تا شام كه در مسيرشان باشد مى كشند. اين جريان در زمان بى تابى و اندوه شديد و مرگ سرخ رخ مى دهد پس از آن منتظر فرو رفتن قريه و روستايى در دمشق باشيد كه به آن مرمرسا[١] گفته مى شود، و سپس پسر هند جگرخوار از وادى يابس (دره بى آب و علف) شورش مى كند تا اينكه بر منبر دمشق قرار بگيرد. وقتى چنين شد منتظر خروج و قيام مهدى (ع) باشيد.[٢]

كه اين حديث آغاز حركت سفيانى را به خوبى ترسيم مى كند.

شايد بهترين تحليل و بيان از فعاليت هاى سفيانى و مصيبت ها و سختى هايى كه جامعه اسلامى را بدان مبتلا مى كند سيدجليل القدر علامه سيد محمد صادق صدر داشته باشد كه صحبت هاى ايشان را با اندكى دخل و تصرف در اينجا مى آوريم:

دمشق (شام) در آن زمان ميدان جنگ هاى داخلى و تنازعات مسلحانه ميان گروه هاى سه گانه (تحت فرمان ابقع، اصهب و سفيانى ... كه مانند مركز ثقل نيروهاى سياسى و نظامى مى شود) خواهد شد. هر سه از صراط مستقيم حق منحرف گشته اند و هر كدام تاج و تخت و حكومت را براى خود مى طلبند- روايات تفكرات و عقايد آنها را براى ما به روشنى بيان كرده اند- ابقع و سپاهيانش با سفيانى مى جنگند كه منجر به پيروزى سفيانى و كشته شدن ابقع و يارانش مى شود.

در جنگ سفيانى با اصهب هم چنين اتفاقى تكرار مى شود. و فاتح نهايى جنگ ها سفيانى است. اين اتفاقات مصداق بارز اين آيه است كه:

فَاخْتَلَفَ الْأَحْزابُ مِنْ بَيْنِهِمْ فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ مَشْهَدِ يَوْمٍ عَظِيمٍ‌[٣].

احزاب با هم بر سر آنچه در ميانشان بود اختلاف كردند پس واى بر آنها [از آنچه‌] در قيامت [بر سر آنها خواهد آمد].

مقر فرماندهى سفيانى در زمان حكومتش شام خواهد بود و اهالى آنجا از او پيروى خواهند كرد (به جز تعداد كمى) سفيانى در اين زمان بر مناطق پنجگانه دمشق، حمص، فلسطين و اردن و قنسرين حكومت مى كند.

وقتى كه تا اين حد مسير را براى خود هموار مى بيند به عراق هم طمع مى كند و به اين فكر مى افتد كه سپاهى را به آنجا گسيل دارد. لذا با سپاهى كه حداقل هشتاد هزار نفر نيرو دارد و خود فرماندهى آن را برعهده گرفته به آنجا مى رود. در ميان راه با سپاهى كه فرمانرواى عراق براى دفع و مقابله با آنها گسيل داشته مواجه مى شود. اين دو سپاه با هم در منطقه قرقيسيا (واقع در سوريه و در نزديكى عراق) مشغول پيكار مى شوند. ترك ها [روس ها] و روميان [اروپاييان و آمريكايى ها] هم به آتش جنگ دامن زده و خود هم در آن شركت مى كنند. جنگ طولانى و شديدى واقع مى شود و حدود ٠٠٠/ ١٠٠ نفر از ستمكاران و جباران در آن كشته مى شوند كه مقصود از ستمكاران آن دسته از گنه پيشگان منحرفى است كه در آن زمان هلاك مى گردند. به اين جهت منطقه از شر عمده اين سپاهيان كه ممكن بود پس از ظهور حضرت مهدى (ع) در مقابل او جبهه بگيرند خلاص مى شود.

در اين كشت و كشتار بزرگ هم سفيانى پيروز مى شود و وارد عراق مى گردد. در آنجا در ارض الجزيره (بين النهرين عراق) به ناچار با يمنى روبرو مى شود كه بر او هم فايق آمده و آنچه را كه سپاهيان يمنى طى جنگ هاى خود در منطقه به دست آورده بودند تصاحب مى كند؛ سپس راهى كوفه شده و در آنجا دست به كشتار و اعدام و اسير كردن مردم مى زند. ياوران و ياريگران خاندان حضرت محمد (ص) را به همراه يكى از منسوبين به اهل بيت (ع) شهيد