ماه رمضان و شهادت نفس زكيه در ٢٥ ماه ذى حجة ادامه مى يابد و به ظهور نور مبارك حضرت مهدى (ع) در عاشورايى كه با شنبه مصادف شده است ختم مى شود. اين روايات علامت هاى حتمى ظهور را كه مدتى پيش از آن واقعه عظيم واقع مى شود در برمى گيرد و از مسلماتى است كه به آنها يقين داريم و معتقديم در مورد آنها بدا[١] (تقديم و تاخير ناشى از برخى علل) رخ نمى دهد. همه مؤمنان لازم است كه اين نشانه را به خوبى بشناسند و كسانى را كه به دروغ ادعاى مهدويت كردند با كمك آنها به راحتى و با قاطعيت تكذيب كنند. پس از وقوع اين علائم حتمى است كه فرج مؤمنين مى آيد و خداوند تبارك و تعالى درد سينه هايشان را شفا داده و پريشانى را از دل هاى ايشان مى زدايد.

تمامى ائمه (ع) وقتى كه از حضرت مهدى (ع) و علائم ظهور ايشان و نزديكى قيامشان صحبت مى كرده اند در برخى موارد متذكر مى شده اند كه بعضى از اين نشانه ها از حتميات ظهور است و به طورى كه اگر آنها محقق نشده باشند حضرت مهدى (ع) ظهور نخواهند كرد.

٤. نشانه هاى برپايى قيامت‌

اين نشانه ها كه عبارتند از خارج شدن جنبنده اى از زمين (دابة الارض) كه با مردم صحبت مى كند و طلوع خورشيد از مغرب و آتشى كه از عمق زمين خارج مى شود و مردم را به سوى محشر و قيامت سوق مى دهد و ... از جمله رواياتى كه به تبيين آنها مى پردازد اين حديث است كه حضرت امير (ع) فرمودند كه حضرت رسول (ص) مى فرمودند:

ده چيز حتما پيش از قيامت خواهد آمد: سفيانى، دجال، دود، جنبنده (دابة)، خروج حضرت مهدى (ع) و طلوع خورشيد از مغرب و فرود آمدن عيسى و فرو رفتن زمين در مشرق و فرو رفتن در جزيره العرب و آتشى كه از اعماق زمين خارج مى شود و مردم را به سوى محشر سوق مى دهد.[٢]

بخش دوم- علامت هاى مخصوص سال ظهور

به زودى به حوادثى كه در اين سال بروز پيدا مى كند اشاره مى كنيم. سالى كه به زودى با نشانه ها و حوادث سال مشرف به ظهور امام بزرگوارمان حضرت مهدى (ع) است همراه خواهيم شد. آن گونه كه طبق ترتيب زمانى آنها در روايات معصومين (ع) بيان شده تا به آرزو و هدف خويش نايل شويم مومنان تصورى كلى و فراگير از اين حوادث و نشانه ها وبا علم به اينكه آنها جزء حتميات هستند داشته باشند. اين علائم حتمى آن طور كه در روايات زيادى از آنها ياد شده پنج نشانه اند؛ امام صادق (ع) فرمودند:

پنج چيز قبل از قيامت قائم (ع) مى باشند: ١- يمنى ٢- سفيانى ٣- منادى اى كه از آسمان ندا مى دهد ٤- فرو رفتن (خسف) در بيابان ٥- كشته شدن نفس زكيه‌[٣]

حوادث سال ظهور بسيار زيادند كه به بارزترين و آشكارترين آنها- البته با توجه به ترتيب زمانى آنها به قدرى كه با توجه به رواياتى كه در دسترس داريم و امكان آن وجود داشته باشد- اشاره مى كنيم. پيش از ورود به بحث لازم است به حوادثى كه به طور اجمالى به آنها اشاره شده و به طور كلى و عمومى بر سال ظهور و ويژگيهاى آن دلالت مى كند نظرى بيفكنيم.

١. فرد بودن رقم سال ظهور

از امام صادق (ع) نقل شده كه فرمودند:

حضرت جز در سال فرد مانند يك، سه، پنج، هفت يا نه قيام نمى كنند.[٤]

اين حديث سال ظهور را به طور اجمالى معرفى مى كند و ليكن زمان ظهور مبارك حضرتش را برخى احاديث دقيق تر مشخص مى كنند. ابوبصير از امام صادق (ع) نقل كرده اند: