تو گويى كه آنچه ديو آتشخواره «ظلم»، بر سر آدميان خاك مى آورد، با هيچ داغ و زخم ديگرى، برابرى نتواند كرد، اصلا، همه دردهاى بشر كجا، و اين آتش جانسوز خانمان بر باد ده، كجا؟![١] ...

و دواى اين همه درد: «عدالت»!

از نگاه «شيعه»، عدالت، اصل دين است:

نخستين پيشواى او، در محراب، به گناه عدالت، به قتل مى رسد!!

و آخرين پيشوايش، براى اين كه به داد عدالت برسد قيام مى كند؛

و آخرين حلقه، از مجموعه حلقات مبارزات حق و باطل را- كه از آغاز جهان، بر پاى بوده است- به سامان مى برد.

همه حرف «انتظار»، همين است:

سفرى دور و دراز، براى رسيدن.

با چشمان «آينده»، تكليف «حال» را، روشن كردن.

در آستانه سقوط و ابتذال،، دست انسان را گرفتن، و او را، تا درگاه نگاه خدا، بالا كشيدن و بر تحقق آرمان والاى همه انبيا و اوليا و مردان رزم آور راه حق، نظر داشتن!.

ودرآخرين رزم- پيروزمندانه- حيثيت عادلانه خاك را از نگاه بلند «بقية الله» به نظاره برخاستن ... و اين، حرف كمى نيست!.

\*\*\*

انتظار، از جنس فرداست،

و احساس انتظار، فردايى شدن‌

عشيره انتظار، اهالى فردايند! ...

آن كه «نظر» ندارد، مثل كسى است كه تشنه نيست.

احساس انتظار، مثل احساس تشنگى است.

آن كه احساس تشنگى ندارد، آب- هر چند فراوان، زلال و گوارا، هم كه باشد- به چه دردش مى خورد؟!

بى خيالى، اين پا و آن پا كردن، و مرد «فردا» نبودن، «ضد انتظار» است!

انسان انتظار، آماده فرداست.

احساس انتظار، ازهم صحبتى هاى فردا، سرشارشدن است.

از انديشه ترديد، بيرون آمدن، و در دل يقين، در آمدن.

نشاط انتظار، آدمى را از نااميدى و سستى، باز مى گيرد.

با اين نگاه هاى كوچك و پيش پا افتاده، آدم در «روز مرگى» ها، غرق مى شود.

براى خوب ديدن، و خدايى نگريستن، بايد به چشمان انتظار، مسلح شد!

آنكه «نظر» ندارد، به احساس انتظار، نيز- نمى تواند رسيد.

«انتظار» سفر دور و درازى است.

سفر انتظار، چشم آدم را، باز مى كند، سفر انتظار، انسان را، «صاحب نظر» مى سازد ...

\*\*\*

حرف از يك نقطه زمانى و مكانى نيست.

سخن از يك جغرافياى جهانى عقيدتى است:

تكان تازه اى در خاك و خلقت خاك!

تنه و بدنه خلقت، «عدالت» است ... و در اين ميانه، «ستم»، غبارى بيش نيست، كه به راحتى مى شود آن را شست و پيكره اصلى، پاكيزه و زيباى آفرينش را در برابر نگاه انتظار زندگى، به ديدار نهاد! ...

اين شست و شو، اصلا، مشكل نيست:

«آب» كه دارد مى رود،

«رود» كه دارد مى گذرد،

فطرت پاك عادلانه «خاك» كه دارد تكان تازه اى مى خورد،

همه به يارى ما، خواهند شتافت!

تنها، كافى است تكانى بخوريم. در جنبش شكوهمند ميلاد انتظار، به «احساس» برسيم و صاحب نظرانه، عمل كنيم ...

انتظار، يك رفع تكليف نيست. بلكه، فهم تكليف است، اداى تكليف است:

آنان كه منتظر عدالت فراگير و همگانى اند، خويشتن، بايد همواره در سوى تحقق آن؛ انديشه كنند، بنويسند و بكوشند، و سهم سنجيده و دقيق خود را- از اندازه وظيفه اى كه بر گردن دارند ادا كنند ...

از بى نظران، چه انتظارى؟! ... نبض عدل، كه خاك را، به تكانى مواج و تند و تازه فرا مى خواند، بى نظرانه نمى تواند بر گوش دل بنشيند. بى نظرى، بى تفاوتى و بى خيالى، از احساس انتظار، به دور است. خويشاوندان خميازه و خواب را بگوييد كه با بيراهه هاى خويش، مزاحم راه «مردان انتظار» نشوند!

احساس انتظار، در اين فرهنگ، ماذنه بلند هستى است كه از بالاى بلند آن اذان عدل جهانى، سرداده مى شود.

اين انتظار، پاسخى است به تمامى هستى و همه فرشتگان، در برابر همان سؤال گلايه آميز، كه: «چرا بر كره خاك، پاى كسانى بايد باز شود كه فساد كنند و خون بريزند؟!»

اين «انتظار» و پايانه معطر و مطهر خاك، پاسخ آنان و همه افكارى هم هست، كه از «گرد خويش فرا نرفته و تمامت استعداد و توان انتظار را نمى نگرند ...»

احساس انتظار، احساس طوفانى، شورانگيز و با نشاط است، و انتظارى ندارد، مگر پيروزى!

پى نوشت ها:

\* قطعه ادبى برگزيده دومين جشنواره برترين هاى فرهنگ مهدويت؛ ويژه مطبوعات، به نقل از روزنامه جمهورى اسلامى.

[١]. سوره انبياء (٢١)، آيه ١٠٥.

[٢]. و در عصر «غيبت»، با مرجعيت و فقاهت است كه جاى «ولايت»، پر مى شود.

[٣]. در نگاهى ژرف و فراگير، «ظلم»، تمامت آفات و شوربختى هاى آدمى را، در بر مى گيرد. ظلم، هر آن كنشى است كه اشيا و آدمى را، از شان و مكانت حقيقى اش، بركنار مى دارد. جهل و نفهميدن، ظلم است. بى ايمانى و شرك، ظلم است: «يابُنَيَّ لا تُشْرِكْ بِاللَّهِ. إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ»؛ فرزندم، بر خداى «شرك» مياور؛ چرا كه شرك، «ظلم» بزرگى است! سوره لقمان (٣١)، آيه ١٣