حضرت مهدى (ع) در خلال ارتباطات جهانى و توانايى وقدرتش بريكى كردن روش ها و منش ها در تمام نقاط جهان، جهانى كردن خويش را به ظهور مى رساند. حضرت صادق (ع) در مورد نداى آسمانى فرمودند:

يسمعه كل قوم بالسنتهم.[٢]

هر قومى به زبان خويش آن صدا و ندا را مى شنود.

و اين در حالى است كه زبان، يكى از مشكل ترين و جدى ترين موانع و سدها در مسير ارتباطات بشرى است كه از گفت وگوها و ايجاد ارتباطات متقابل ممانعت به عمل آورده و آنها را به جدايى و تفرقه و گوشه نشينى سوق مى دهد.

عدالت در سايه حكومت جهانى حضرت مهدى (ع)

جهان بشرى كه از بحران ها ضربه هاى فراوان خورده است در مسير جهانى شدن به سمت مخالف تحقق سعادت بشرى سير مى كند، حال آن كه بشريت آرزويش عدالت است كه از درد فراقش هماره به خود پيچيده است. درخت صبر و تحمل بشريت در اين راستا آن زمان كه آن امام منتظر پرچم عدالتش را بر سر ظلم و ستم مى كوبد به گل خواهد نشست.

قانون عدالت جهانى از آن زمان كه معرفت و عقل انسان ها كامل شود شروع مى گردد؛ چرا كه اكثر شرارت ها ناشى از جهالت و نبود معرفت و شناخت است. امام باقر (ع) فرمودند:

اذا قام قائمنا وضع يده على رؤوس العباد فجمع بها عقولهم.[٣]

هرگاه قائم ما قيام كند دستش را بر سر بندگان (خدا) مى كشد و با آن عقل هايشان را كامل مى كند.

عبارت «جمع بها عقولهم» ناظر بر دو امر است:

اول: اين كه تكيه تكامل فرهنگى بر پيشرفت مادى و تكنولوژى اطلاعاتى نيست، بلكه اتكايش بر تكامل عقلى است و تمركز معرفت نيز بر معرفت نفس است و فرهنگ مادى به جاى اين كه هدف و غايت فرض شود تنها به عنوان ابزار و وسيله به آن نگريسته مى شود.

دوم: گفت وگوى عقلائى و فكرى مبتنى بر فرهنگ اخلاص كه ارتباطات و نزديكى و تفاهم ها را فزونى بخشد همان است كه مهدى موعود (ع)، آن را محقق مى گرداند.

مرحله دوم از قانون حكومت جهانى در خلال ايجاد تعادل و توازن اجتماعى- اقتصادى و نفى بهره كشى و احتكار و تمركز ثروت ها و منابع زمينى مشاهده مى شود.

رسول مكرم اسلام (ص) فرمودند:

فيجى ء اليه الرجل يقول: يا مهدى اعطنى اعطنى اعطنى فيحثى له فى ثوبه به ما استطاع ان يحمله.[٤]

مردى به حضور او [حضرت مهدى (ع)] مى رسد و [از شدت طمع‌] سه مرتبه تقاضاى كمك مى كند، او چنان در دامن آن مرد [سيم و زر] مى ريزد كه نمى تواند آن را جابه جا كند.

باز از ايشان نقل كرده اند كه فرمود:

ابشروا بالمهدى ... و يقسم المال صحاحا بالسوية و يملا قلوب امة محمد غنى و يسعهم عدله حتى انه يامر مناديا ينادى من له حاجة الى؟ ... و تكثر الماشية و تعظم الامة ... و تزيد المياه فى دولته و تمد الانهار و تضاعف الارض اكلها ...[٥]

بشارت باد بر شما به مهدى ... كه مال را به طور مساوى بين مردم تقسيم مى كند و قلوب امت محمد (ص)، را مملو از غنا مى كند و چنان گستره عدالتش پهناور است كه به سخنگوى خويش امر مى كند كه فرياد بزن آيا نيازمندى هست؟ و ... ثروتمندان زياد مى شوند و امت عظيم مى گردد ... آب ها در دولتش زياد مى گردد و رودها وسيع و طولانى و زمين بر خوراكى هايش مى افزايد.

حضرت هم بنا بر اين قانون و رسم نبوى (ص) عمل مى كند كه:

من احيا ارضا مواتا فهى له.[٦]

هر كه زمين مواتى را آباد كند، مالكش مى شود.

آرى، اين است اوج قله عدالت كه حق انسان را در مالكيتش بر زمين به او عطا مى كند.

امام باقر (ع) مى فرمايند:

ايما قوم احيا شيئا من الارض و عمروها هم احق بها وهى لهم.[٧]

هر قومى كه بخشى از زمين را احيا و آباد كنند شايستگى بيشترى براى مالكيت بر آن دارند در حالى كه حق آنهاست.

به همين علت است كه زمين همچون گلى شكوفا مى شود و در آن، نشاط و عمل موج مى زند. گويى امام صادق (ع) به اين اشاره دارند:

اذا قام قائم آل محمد ... اتصلت بيوت الكوفة بنهر كربلاء.[٨]

آنگاه كه قائم آل محمد (ع) قيام كند، خانه هاى كوفه به نهر كربلا متصل مى گردد.