اشاره: پيشتر گفتيم كه پايمال شدن حقوق انسان ها، سلب آزادى هاى فردى، بهره كشى و استفاده ابزارى از زنان ومردان و كودكان، گسترش جنگ ها و ويرانى هاى بسيار و انواع ظلم و ستم ها، احتكار منابع و منافع ارضى و ... همگى تحت عنوان قوانين جهانى سازى (جهانى شدن)، وضعيت اسفبارى رابراى جهان امروز پديدآورده است.

بى ترديد عدالت فراگير و جهانشمول تنها در سايه حكومت يگانه منجى عالم بشريت و موعود جهانيان- كه سال هاست همگان در انتظار ظهور ايشان به سر مى برند- محقق خواهد شد. در اثبات اين مدعا در قسمت اول اين مطلب پس از اظهار شك و ترديد جدى كه نسبت به موفقيت فرضيه جهانى سازى در ايجاد دهكده جهانى بيان كرديم، لغزشگاه ها و نقاط ضعف آن را مورد بررسى و بازنگرى قرار داديم. در اين قسمت هم به بررسى اجمالى دولت جهانى و عدالت گستر حضرت مهدى (ع) و نقاط تقابل نظريه فطرى و واقعى مهدويت با فرضيه آكنده از دروغ و نيرنگ «جهانى سازى» مى پردازيم.

وجود نجات بخشى كه بشريت را به سوى آسايش و رهايى و ايجاد جامعه جهانى متكى بر عدالت و آزادى و حقيقت سوق دهد، در تمام كتب و صحف آسمانى و مذاهب گوناگون خبرى متواتر است. اين مطلب صرفا يك خطابه مذهبى يا شعارى دينى نيست بلكه حقيقتى است كه از واقعيت نشات گرفته و در اعماق انديشه و ضمير وجود انسان نهفته است. هر انسان صاحب دردى كه ناراحتى و فشار و ترس و ناامنى را چشيده باشد به آن ايمان دارد. هر عقل و انديشه اى به راحتى مى فهمد كه بناى جهان بر عدالت و توازن است نه ظلم و هرج و مرج و هرگونه هرج و مرجى ساخته دست بشر است و اگر عدالت بر جهان حاكم نشود آنگاه عدالت الهى امرى لغو، عبث و بيهوده محسوب مى گردد. در حالى كه عدالت هدف همه اديان و رسالت دين اسلام است كه مخاطبش همه شريت بوده است و توان بالايى در ايجاد وحدت جهانى دارد كه نقطه شروعش برادرى، صلح، گذشت، چشم پوشى و وحدت است.

در اين رابطه مى گويد: در اين برهه از زمان، اسلام به جهت عنايات زيادش به مظلومان و اسيران جذابيت بسيار بالايى دارد و به اين دليل است كه اين دين، هميشه درگسترش وانتشاردرسطح جهانى، حتى پس از رويارويى و مجادله، يكه تاز و پيروز ميدان بوده است.[١]

اسلام دينى جهانى است كه قوام بخش بناى جامعه بشرى است چنان كه خداوند به پيامبرش خطاب كرده:

وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ‌[٢]

تو را مايه رحمت براى جهانيان فرستاديم.

وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا كَافَّةً لِلنَّاسِ‌[٣]

تو را بر همه مردم فرستاديم.

اين دينى كه روزى جهان را از سردرگمى جهالت و ظلمات حيرت نجات داد روزى دوباره با عزت و به اذن خداوند- تبارك و تعالى- براى نجات و خلاصى بشريت و سرورى مسلمانان باز خواهد گشت كه قرآن كريم بدان چنين بشارت داده است:

وَ نُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِينَ‌[٤]

اراده ما بر اين تعلق گرفته كه محرومان زمين را امام و وارثين زمين گردانيم.

از حضرت امير (ع) در نهج البلاغه روايت شده كه:

لتعطفن الدنيا علينا بعد شماسها عطف الضروس على ولدها[٥]

دنيا همانند بازگشت شتر به نزد فرزندش به نزد ما بازگردانده مى شود.

و سپس اين آيه را تلاوت فرمودند. ابن ابى الحديد در شرح اين بخش گفته است: ياران و نزديكان ما مى گويند كه ايشان به امامى كه مالك زمين و حاكم بر تمامى ممالك مى گردد وعده داده اند.[٦]

در آيه ديگرى خداوند تبارك و تعالى مى فرمايد: وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُونَ‌[٧]

در زبور پس از ذكر چنين نوشتيم كه بندگان صالح ما وارث زمين خواهند شد.

امام باقر (ع) ذيل اين آيه مى فرمايند:

ان ذلك وعدالله للمؤمنين بانهم يرثون جميع الارض.[٨]

اين آيه وعده الهى براى مؤمنان است كه وارث تمام زمين خواهند شد.

حضرت رسول (ص)، هم طبق روايت سعيد بن جبير از ابن عباس، به ظهور حضرت مهدى (ع) چنين بشارت داده اند:

ان خلفائى و اوصيائى و حجج الله على الخلق بعدى اثنا عشر. اولهم اخى و آخرهم ولدى.[٩]

جانشينان و برگزيدگان من وحجت هاى الهى بر خلق پس از من دوازده نفرند كه اولشان برادرم و آخرينشان فرزندم مى باشد.

از ايشان پرسيدند: برادر شما كيست؟ فرمودند: على ابن ابيطالب (ع) باز پرسيدند: فرزند شما كيست؟ فرمودند: