انسان منتظر صالحى كه در قالب دعا، رغبت و آرزويش را تشكيل دولت كريمه حضرت ولى عصر (عج) مى داند و از خدا مى خواهد تا در آن دولت از مبلغان، مروجان و علمداران دين باشد. لازم است در دوران غيبت به تسبيح فكرى و تجهيز اعتقادى بپردازد.

اقتضاى آمادگى در حوزه محبت پالايش روح و تصفيه باطن و تطهير درون و نيز انس منطقى با ادعيه و اذكارى است كه از ناحيه معصومان (ع) رسيده و رمز ارتباط حبى و باطنى ميان شيعه و امام (ع) خود است.

در اين عرصه انسان منتظر با درك اين نكته كه «امام (ع) اگر چه ظاهر نيست اما حاضر است»، بايد از يك سو همواره از خويشتن مراقبت كند واز گناه دورى نمايد تا مشمول ادعيه زكيه امامش باشد واز سوى ديگر بايد به فضاى قدسى دعا و ذكر راه يابد و از اين طريق «انتظار» را كه به طور طبيعى سخت و طاقت گير است، لطيف و زيبا نمايد. بر اوست كه از رهگذر انس با دعاى ندبه و عهد و ادعيه ديگر، توجه خود را به امام معطوف نمايد و در قلمرو محبت امام قرار گيرد.

اقتضاى آمادگى در حوزه مقاومت نيز چالاكى، شادابى و نشاط جسمى است. انسان منتظر يك قيام بزرگ كه دامنه نفوذ آن همه جهان است و به طور قطع دنياى استكبار را به چالش در بعد نظامى و جنگ مى كشاند، چگونه مى تواند هيچگونه آمادگى فيزيكى براى حضور در اين درگيرى بزرگ را نداشته باشد؟

در اينجا آموزه اى خورشيدگون را از فروغ هدايت گستر امام جعفربن محمد، صادق آل محمد (ع) نقل مى كنيم تا تاييدى متقن بر اين مطلب باشد. امام (ع) دراين آموزه درخشان منتظران امام مهدى (عج) را فرا مى خواند تا همواره نيرومند و مسلح باشند. آن آموزه چنين است:

ليعدن احدكم لخروج القائم و لو سهما.

بايد هر يك از شما براى نهضت و انقلاب قائم [آل محمد (ع)] اسلحه تهيه كنيد، اگر چه يك نيزه باشد.

آرى! انسان منتظر، انسانى است ديندار و دين باور و شخصيتى است فرهيخته كه به طور مستمر به تحكيم پايه هاى نظرى و فكرى اعتقادش مى پردازد و مدام با نيايش و دعا كه موسيقى شورانگيز و عاطفه ساز مبارزه است؛ روحش را تصفيه و پالايش مى كند و با مراقبت دائمى از حوزه فيزيكى وجودش خود را براى مبارزه در ركاب موعود امم، امام مهدى (ع)، آماده مى سازد. و با اينچنين آمادگى است كه انتظار تداوم بعثت، تجلى غدير و تداعى عاشورا خواهد شد.

پى نوشت ها:

(١). قيام و انقلاب مهدى از ديدگاه فلسفه تاريخ، ص ٦٦.

[٢]. مجله مجموعه حكمت شماره ١ و ٢ سال سوم.

[٣]. خورشيد مغرب، ص ٣٥٣.

[٤]. نهج البلاغه، خطبه ١٧٣، ترجمه: «اين پرچم را جز افراد هوشمند، پايدار و آگاه از مواضع حق به دوش نمى كشد.»

(٥). مجلسى، محمد باقر، بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٣٦٦.