سالها پس از صعود عيسى، عليه‌السلام، بر آسمان (حدود سال ٥٨٢ ميلادى) راهبى به نام سرجيوس‌[١] در مسير شام در ناحيه بصرى (بوصرا) به عبادت و ارشاد نصرانيان اشتغال داشت، او در كتب مقدس آيين خويش خوانده بود كه پيغمبر آخرالزمان و منسوخ كننده تورات و انجيل در سن كودكى با كاروانى از شهر بصرى عبور خواهد كرد و از آن دير مقدّس نيز خواهد گذشت. مهمترين علامتى كه سرجيوس را انديشمند ساخته بود مطالعه بشارات مندرجه در كتب انبياء سلف بود، مخصوصاً ابرى كه بر وجود مقدس رسول خداوند بزرگ، خالق كائنات سايه‌افكن از گرماى خورشيد آتش‌افشان خاورى است.

سرجيوس با خود مى‌گفت و مى‌انديشيد اگر چنين ابرى با كاروان در اين فصل غيربارانى ديده شود به راز بزرگ جهان پى برده‌ام. خداوند يكتا رسول خود را تعيين فرموده است و من او را شناخته‌ام. خبر به او رسيد كه كاروانى به مقصد شام در راه است، سرجيوس بر بام كليسا برآمد و با بى‌صبرى به كرانه‌هاى دور چشم دوخت. كاروان نزديك مى‌شد، ولى سرجيوس ابرى به چشم نمى‌ديد، باد شديد مى‌وزيد و او با خود انديشيد حتماً باد ابر را ناپديد كرده و رانده است. بناگاه ديد تيزبينش نقطه سفيدى را از دور بر فراز كاروان مقدس مشاهده كرد كه وزش باد اثرى در تلاش آن ندارد. اين قطعه ابر به سان چترى شيرگون بر بالاى سر محمّد، صلّى‌اللّه‌عليه‌وآله، سايه افكنده بود و با قافله حركت مى‌كرد و مانع تابش آفتاب بر آن جمال يزدانى بود.

سرجيوس كه نقاش ماهرى بود پس از ملاقات با رسول اكرم، صلّى‌اللّه‌عليه‌وآله، سيماى ملكوتى آن حضرت را ترسيم نمود. در اين تابلو كه يك سند تاريخى مهم است و هم‌اكنون در موزه رم موجود است ابرى شيرگون به شكل چتر سايه بان و بسيار جلى اثر قلمى سرجيوس به چشم مى‌خورد. اين ابر مقدس فقط در دوران كودكى حضرت محمد، صلّى‌اللّه‌عليه‌وآله، در نخستين سفر به شام سايه‌افكن بوده است.

پى نوشتها:

\*. به نقل از محمد رسول الله، ذبيح الله قديمى رضوانى، شركت سهامى افست، ١٣٥٨، ص ١٥٩.

[١].Sirgius