دروغ بر خدا و پيامبر (ص) بسته و ادّعاى مهدويت دارند و خود را مهدى موعود اهل بيت قلمداد و معرفى مى‌كنند و مردم را به اطاعت خود وا مى‌دارند. اين معناست كه مناسبت با (كذّابان شيعه) دارد؛ چنان‌كه در طول اعصار، بسيارى از اشخاص از ميان شيعه برخاسته و ادّعاى مهدويت نموده‌اند؛ هر چند كه بعضى از مدّعيان، از فرق ديگر اسلامى بوده‌اند؛ ولى چون اعتقاد به مهدويت و امامت حضرت حجّت و غيبت او از انظار و ظهور او در آخرالزّمان، از مزاياى شيعه است، پس كذّابان شيعه هم مربوط به همين جهت خواهد بود كه در روايات رسيده، هر كس در دوران غيبت، ادّعاى مهدويت كرد، او را تكذيب كنيد. بله. در روايتى از پيامبر (ص) رسيده كه: «لا يخرج المهدى حتّى يخرج كذابا كلّهم يقول: انا نبى؛[١]

مهدى ظهور نمى‌كند تا اينكه شصت نفر كذّاب خروج كنند و همه آنها مى‌گويند من پيامبرم.»

بارى، طبق روايت مورد بحث، حضرت ولى‌عصر (ع) به هنگام ظهور، آغاز به اين گونه افراد مى‌كند و حكم به قتل آنان خواهد فرمود و اين مطلب اشاره به عظمت امر امامت و موقعيت بس عظيم موضوع مهدويت دارد كه در ميان كسانى كه رو به انحراف رفته‌اند، امام زمان (ع) ابتدا به اين گروه مى‌كند و آنان را به قتل مى‌رساند. آنانند كه خود در وادى ضلالت و گمراهى سقوط كردند و مردمى را هم با خود به گمراهى كشاندند و نفوس فراوانى را از راه مستقيم امامت و ولايت دور كردند و سرانجام عدّه زيادى را به عذاب اليم الهى گرفتار نمودند. گناه اضلال و گمراه كردن ديگران، به ويژه اگر در مورد اعتقادات و معارف الهى باشد، گناهى نابخشودنى است و راهى به رحمت و غفران الهى ندارد.

٥. شيخ حرّ جبل عاملى نقل فرمود كه امام صادق (ع) فرموده‌اند: «اذا قام القائم حكم بالعدل و ارتفع الجور فى ايّامه و امنت به السبل و اخرجت الارض بركاتها و ردّ كل حق الى اهله؛[٢]

زمانى كه قائم قيام كند به عدل حكم مى‌كند، تجاوز و ستمگرى در دوران او مرتفع خواهد گرديد، به بركت او راه‌ها امنيت پيدا مى‌كند، زمين بركات خود را بيرون مى‌ريزد و هر حقّى به اهلش برگردانده خواهد شد.»

شاخصه و سيره ممتاز حضرت مهدى (ع) كه در اين روايت در صدر مطالب آمده، حكم به عدل است؛ همان چيزى كه امّت اسلام در اعصار مختلف و ادوار بسيار، جز برهه‌اى از زمان پيامبر اكرم (ص)، مقدارى در زمان اميرمؤمنان (ع) و اندكى از خلافت امام حسن (ع)، آن را تجربه نكرده بودند و همواره با حاكمان ظالم و ستمكار سر و كار داشته‌اند. ولى در زمان ظهور حضرت بقية الله (ع) مطلب به عكس خواهد شد و آن حضرت با استقرار بر حاكميت اسلام، عدل را ارائه مى‌كند و آن را سرلوحه برنامه‌هاى خود و عمّالش قرار خواهد داد؛ به طورى كه همگان، طعم شيرين عدالت را بچشند و طبعاً به بركت عدل امام زمان (عج) جور و ستمكارى برداشته خواهد شد و تعدّى و تجاوز به حقوق افراد از ميان جامعه رخت برمى‌بندد و نيز راه‌ها امن خواهد گرديد كه همه اينها از آثار حكم به عدل است كه برنامه اصلى امام زمان (ع) است و در آخر اينكه هر حقّى، به صاحبش برگردانده مى‌شود و هيچ حقّى ضايع نخواهد شد.

[١]. غيبت نعمانى، ص ٢٣١.

[٢]. ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، ص ٢٣٦؛ روضة الواعظين، ج ٢، ص ٣٥٦.

[٣]. بحارالأنوار، ج ٥٢، ص ٣٢٥.

[٤]. ارشاد شيخ مفيد، ج ٢، ص ٣٧١.

[٥]. كشف الغمّة فى معرفة الائمّه، ج ٢، ص ٤٦٥؛ الارشاد، ج ٢، ص ٣٨٤.

[٦]. فلاح السّائل، ص ٢٠٠.