سلامتى جسمى نيز بايد در جهت رضايت او باشد؛ يعنى اينكه از طريق حق به حقيقت و حق برسيم؛ يعنى هم در مسير اطاعت از امام (ع) گام برداريم و هم در نيل به مقصد، در مسير او باشيم و رضايت او را طلب نماييم، در تغذيه خويش دقّت كنيم؛ روزى حلال را بخوريم و بياشاميم و همچنين در مصرف ميانه‌رو باشيم و در انفاق و بخشش، متناسب با ظرفيتى كه داريم، اقدام نماييم. طورى انفاق نكنيم كه طاقت آن را نداشته باشيم.

بديهى است اگر خوراكى، متناسب با حلال و حرام تعريف شود و حتّى از شبهات بپرهيزيم، مى‌توانيم گام‌هاى اساسى را برداريم و از نظر روحى و روانى نيز به آرامش، سكينه و اطمينان قلبى برسيم كه اين همه را وقتى به ما مى‌دهند كه ما از كانال انتقال غذا به روح كه جسم است، مراقبت نماييم و حقّ او را ادا كنيم.

اهداف كوتاه مدّت و بلندمدّت‌

اهدافى را كه بايد در مسير زندگى با لحاظ اصول بالا مدّ نظر قرار دهيم، عبارتند از:

١. اصلاح و ارتقاى سطح تفكّر و تعاملات اعضاى خانواده با يكديگر و ديگران، مبتنى بر رضايت ولى خدا (ع)؛

٢. زمينه‌سازى جهت رشد و شكوفايى استعدادهاى اعضاى خانواده و نيز استمرار ارادى حركت انسان به سوى پروردگار؛

٣. انتظام و انسجام زندگى از نظر مادّى و فرهنگى بر اساس ارزش‌هاى اسلامى مبتنى بر تفكّر و فرهنگ مهدوى؛

٤. مراقبت از خود و تلاش در جهت اصلاح جامعه بر اساس اصول حاكم بر باورهاى فرهنگى خانواده.

اهداف فوق اهداف كلانى است كه بايد هر يك از آنها به تفصيل مورد بحث و مداقّه قرار گيرد. در غير اين صورت، در حدّ كلان و به صورت «شعار» باقى مى‌ماند؛ زيرا جمله معروفى هست كه مى‌گويد: مى‌دانيم «خوب» چيست؛ بگو چگونه خوبى را پياده كنيم؟

رويكرد حاكم بر زندگى مهدوى‌

رويكردها، جهت و روح حاكم بر زندگى هستند كه زندگى بر اساس آنها شكل مى‌گيرد و هويت مى‌يابد. رويكرد زندگى مهدوى يك چيز بيشتر نيست و آن تلاش در جهت كسب رضايت ولى خدا است. اين تلاش، تلاش مقدّسى است كه با درك حضور امام زمان (عج) شكل گرفته و عينيت مى‌يابد.

بياييم زندگى خوبى را با رضايت آن عزيز همراه نماييم؛ زيرا او آگاه است. پس اشتباه ندارد و او آزاد از غير خدا است؛ پس گناه نمى‌كند. آرى. او عزيز و دوست داشتنى است؛ زيرا از ما به ما آگاه‌تر و از ما به ما مهربان‌تر است.