ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٠
تعداد اعضاى شورا در ميان هيئت امناى هفت بنياد بزرگ (١٩٧١ م.)
...
[١]
[٢]
[٣]
در صدر ليست، بنياد راكفلر قرار دارد كه چهارده نفر از هيئت امناى ١٩ نفره آن از اعضاى شورا هستند. از اين عدّه، چهار تن، از مديران شورا هستند. جرج هرار،[٤] مدير بنياد راكفلر عضو شورا و داگلاس ديلون، رئيس آن، يكى از اعضاى هيئت مديره شورا هستند. صندوق برادران راكفلر نيز پيوند گستردهاى با شورا دارد؛ ازجمله سه برادران راكفلر، ديويد، نلسون و جان. دى سوم و نيز رادمن راكفلر از نسل بعدى، از اعضاى آن هستند و اين غيرمنتظره نيست. شركت كارنگى نيويورك نيز كاملًا به شورا نزديك است. در ميان ده تن از اعضاى شورا كه در هيئت مديره آن عضويت دارند، دو تن از مديران شورا ديده مىشوند. بنيادهاى كارنگى از زمانى كه به وسيله آندرو كارنگى تأسيس شدند، تنها با يك خانواده ارتباط نداشتهاند؛ امّا بنيادهاى كارنگى خود، نوعى خانواده را مىسازند كه علاوه بر شركت كارنگى، «انستيتوى واشينگتن كارنگى»،[٥] «بنياد خيريه كارنگى براى صلح بين المللى»، «بنياد كارنگى براى پيشرفت تعليم»[٦] و چند صندوق كوچكتر را شامل مىشود. اين بنيادها داراى روابط نزديكى با شورا بودهاند. يك چهارم (١٩ تن) از كلّيه مديران شورا تا سال ١٩٧٢ م. حدّاقل به عنوان اعضاى هيئت امنا، يا مقامات يكى از بنيادها خدمت كردهاند.[٧]
ادواردگريفين، نويسنده، معتقد است كه شوراى روابط خارجى، در ابتدا تحت تأثير خانواده جى. بى. مورگان بود. گروه مورگان به تدريج جاى خود را به كنسرسيوم راكفلر دادند.
يكى از نمونههاى استيلاى راكفلر بر شوراى روابط خارجى در اوايل سالهاى دهه ١٩٧٠ م. زمانى مشخّص شد كه ديويد راكفلر از طريق كميته انتصاب، سردبيرى نشريه «فارين افِرز» را به ويليام باندى داد كه يكى از مقامات برجسته سيا بود و در جنگ «ويتنام» نقش عمدهاى ايفا مىكرد.