«اگرچه حضرت ولى‌عصر (ع) فاتح شهرهاى شرك هستند و حتّى چهره ترسيمى ايشان در روايات و هنگام قيام به گونه‌اى است كه همواره شمشير بر دوش دارند، واقعيّت اين است كه قيام امام (ع)، قيامى نظامى و ميليتاريستى و متّكى بر اجبار و سركوب نيست. بنابراين، نبايد امنيّت و عدالتى كاذب و در سايه شمشير برقرار شود. قيام مسلّحانه ياد شده، نهضتى ايمانى، اسلامى و انسانى براى رهانيدن همه بشر از زنجيرهاى نفسانى موانع و بندهاى بى‌شمارى است كه بر دست و پاى انسان فعلى از سوى طاغوت‌ها زده شده و تكامل و كمال بشرى را راكد كرده يا به پسرفت و قهقرا كشانده است. حركت اميدبخش و زنده‌كننده حضرت، كه با پرچم ايمان و عدالت صورت مى‌پذيرد، در نهايت مشروعيّت و رضايت عمومى صورت مى‌گيرد و با پذيرش همگانى همه ساكنان زمين و آسمان و حتّى حيوانات و جنبندگان عالم هستى، تحقّق مى‌يابد و همه با مباهات و خشنودى به آن تن مى‌دهند. در اين ميان، فرقى ميان ديانت‌ها، نژادها، قوميّت‌ها و هويّت‌هاى گوناگون مردم گيتى نيست؛ چرا كه نهضت مهدوى، حركتى جهان‌گستر و عالم‌شمول براى نجات و رستگارى همه بشريّت است.

بديهى است عدالت گسترى حضرت مهدى (ع) خود زمينه‌هاى تقويّت و پايندگى مشروعيّت حكومت ايشان و جذب دل‌هاى بيشتر مردم را به دنبال خواهد داشت. پيامبر اكرم (ص) درباره اجماعى بودن پذيرش حكومت حضرت مهدى (ع) مى‌فرمايند: «پس زمين را از عدل و قسط پر مى‌كند؛ همان‌گونه كه از ستم و جفاكارى پر شده بود. هم ساكنان آسمان و هم ساكنان زمين از او خشنود هستند ....»[١]

«زمين را همان‌گونه كه از ستم پر شده بود، از عدل سرشار مى‌كند. اهل آسمان‌ها و اهل زمين و پرندگان آسمان به خلافت او رضايت مى‌دهند.» از ديگر ويژگى‌هاى عدالت مهدوى و جهان‌شمولى بدون تبعيض حركت مصلحانه امام مهدى (ع) اين است كه ايشان اصحاب خود را با هدايت الهى و بر اساس لياقت و شايستگى، نه از يك نقطه خاص، كه از كشورها و شهرهاى گوناگون برمى‌گزينند. اين امر، نشانگر آن است كه حركت امام (ع) مختصّ ناحيه يا كشور خاصّى نيست، بلكه متعلّق به همه جهانيان است تا آنان با آغوش باز و خشنودى، اسلام را پذيرا باشند و دستورهاى آن را سرمشق زندگى رستگارانه خود قرار دهند.

پيامبر اكرم (ص) درباره عدالت‌گسترى و هم‌چنين اصحاب حضرت مهدى (ع) فرموده است:

«مهدى به عدالت حكم نموده و به آن امر مى‌كند. خداوند عزّوجلّ او را و كلامش را تصديق مى‌نمايد و هنگامى كه نشانه و علامت‌ها آشكار مى‌شوند، از مكّه خروج مى‌نمايد. وى داراى گنج‌هايى از طلا و نقره نيست، بلكه گنج‌هاى او اسباب‌هاى خوش اندام و نيكومنظر و مردان مشخّص شده‌اى هستند كه خداوند آنها را براى وى از دورترين بلادها جمع‌آورى كرده است كه تعدادشان به عدد اهل جنگ بدر، سيصد و سيزده نفر مرد است و صحيفه‌اى همراه مهدى است كه در آن اصحاب وى با ذكر اسامى، كنيه‌ها، كشورها، محلّ سكونت و حتّى نوع طبايعشان آمده است، اينان در راه اطاعت او كوشا بوده و رنج و سختى مى‌كشند.»[٢]

بدين ترتيب مى‌توان استنباط كرد كه در حكومت جهانى مهدوى، حقّى از كشورها يا به عبارتى بهتر، ايالت‌هاى اين حكومت در هر كجاى گيتى ضايع نمى‌شود. عدالت مهدوى و اسلامى ايجاب مى‌نمايد كه در محيطى با ثبات و سرشار از آرامش و فارغ از هرگونه نزاع، اقوام، كشورها و مليّت‌ها، شايستگان و نخبگان متّصف به صفات لازمه اسلامى را به كارگزارى و مديريت ايالات خويش، در چارچوب حكومت جهانى حضرت مهدى (ع) بگمارند.

از مواهب گوناگون اين حكومت، همچون امنيّت به‌گونه‌اى مساوى با ديگران بهره‌مند شوند.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٩٢.

[٢]. همان، ج ٧٨، باب ٣٠، ص ٣٨٠، ح ١.

[٣]. همان، ج ٢٣، باب ١، ص ٣٧، ح ٦٤.

[٤]. همان، ص ٥، ح ١.

[٥]. همان، ج ١٠، ص ١٠٤؛ تحف‌العقول، ص ١١٠.

[٦]. بحار، ج ٥١، ص ٨٢، ح ٢٥.

[٧]. همان، ص ٨٤، ح ٣٥.