فرصتى دست داده تا مختصرى در خصوص ارتباط ديانت بهايى با فلسطين و نظريه ما نسبت به تغييراتى كه ممكن است در اوضاع آينده اين اراضى مقدّسه و متنازع فيه روى دهد، به اطّلاع شما و همكاران محترمتان برسانم.

براى استحضار شما، به ضميمه اين نامه، شرح مختصرى درباره تاريخ و مقاصد و اهمّيت ديانت بهايى و همچنين جزوه وجيزه‌اى مشتمل بر عقايد و نظريات آن نسبت به وضع فعلى دنيا و تحوّلاتى كه ما اميدوار و عقيده‌منديم در آن روى خواهد داد، ارسال مى‌دارم.

موقعيت بهاييان در اين كشور، تا حدّى منحصر به فرد است؛ زيرا اورشليم مركز روحانى عالم مسيحيت است؛ ولى مركز ادارى كليساى روم با هيچ يك از مذاهب ديگر ديانت عيسوى نمى‌باشد و نيز هر چند اورشليم در نظر مسلمانان، نقطه‌اى است كه يكى از مقدّس‌ترين مقامات اسلامى در آن قرار دارد، مع ذلك اعتاب متبرّكه ديانت محمّدى و مركزى كه براى ادامه فريضه حج بدانجا مى‌روند، در سرزمين عربستان است نه در فلسطين، تنها يهوديان هستند كه علاقه آنها به فلسطين تا اندازه‌اى قياس با علاقه بهاييان به اين كشور است؛ زيرا كه در اورشليم، بقاياى معبد مقدّسشان قرار داشته و در تاريخ قديم، آن شهر، مركز مؤسّسات مذهبى و سياسى آنان بوده است. با وصف اين، موقف آنها نيز از يك جهت با بهاييان متفاوت است؛ زيرا خاك فلسطين، محل استقرار عرض سه طلعت اعظم ديانت بهايى بوده و نه تنها محلّ توجّه و زيارت بهاييان دنيا است، بلكه در عين حال مقرّ دائمى نظم ادارى بهايى است كه افتخار رياست آن را به عهده دارم ...

... امّا تصميماتى كه نسبت به آينده فلسطين اتّخاذ مى‌شود و مطلبى كه براى ما اهمّيت دارد، اين است كه هر كس حكومت حيفا و عكا را به دست بگيرد، به اين نكته واقف باشد كه در اين منطقه، مركز ادارى و روحانى يك آيين جهان‌آرا قرار دارد و بايد استقلال آن آيين و اختيار اداره بين‌المللى آن به وسيله اين مركز و همچنين حقّ بهاييان عموم كشورها در مسافرت به منطقه مزبوره براى زيارت (با همان امتيازاتى كه در اين خصوص بهاييان و مسلمانان و عيسويان براى زيارت بيت‌المقدّس دارند) رسماً شناخته و براى هميشه محفوظ و رعايت گردد.

با بررسى و تأمّل در محتواى نامه ياد شده، علاقه بهاييان به روى كار آمدن يك حكومت صهيونيستى روشن مى‌شود. اينكه شوقى افندى تصريح مى‌كند: عدّه زيادى از پيروان آيين ما از اعقاب يهوديان و مسلمانان بوده ...، يكى از بزرگ‌ترين ترفندهاى شوقى افندى در جلب توجّه بيش از پيش يهوديان به شمار مى‌رود؛ در حالى كه حدّاقل ده قرن، اجداد و آباى رؤساى بابيت و بهاييت، همگى مسلمان بودند و تمام بهاييان، به استثناى تعدادى كم، در آن ايام از خانواده‌هاى مسلمان شمرده مى‌شدند.