چهل حدیث (ترجمه الأربعون للشهید الأوّل) - شهید اول - الصفحة ٨٤ - حديث ٣٩
قدمه الايسر و قال: أستغفر اللَّه ربّى و أتوب إليه.
ثمّ كبّر و هو جالس، و سجد السّجدة الثّانية، و قال كما قال في الأولى.
و لم يضع شيئا من بدنه على شيء منه في ركوع و لا سجود و كان مجنّحا.
و لم يضع ذراعيه على الأرض.
فصلّى ركعتين على هذا، و يداه مضمومتا الأصابع، و هو جالس في التّشهّد.
فلمّا فرغ من التّشهّد سلّم و قال: يا حمّاد هكذا صلّ[١].
حديث ٣٩-
حماد بن عيسى گويد: روزى امام صادق ٧ به من فرمود: مىتوانى خوب نماز بخوانى؟
گفتم: اى آقاى من! من كتاب حريز را در باره نماز حفظ كردهام.
فرمود: بر تو باكى نيست، برخيز نماز بخوان.
گويد: برابر آن حضرت رو به قبله ايستادم و تكبير نماز گفتم و ركوع و سجود نمودم.
امام فرمود: اى حمّاد! خوب نماز نمىخوانى! چه اندازه براى مرد زشت است كه شصت يا هفتاد سالش شود و يك نماز كامل و تمام بپا ندارد! حمّاد گويد: پيش خود خوار شدم و گفتم قربانت گردم: نماز را به من بياموز.
امام صادق ٧ تمام قد رو به قبله ايستاد و دو دست را بر روى دو رانش، پائين
[١] الكافى: ٣/ ٣١١، ح ٨- التهذيب: ٢/ ٨١، ح ٦٩- الصدوق في أماليه: ص ٣٣٧، ح ١٣، مجلس ٦٤- الفقيه: ١/ ٣٠٠، ح ٩١٥.