امام صادق ٧ فرمود: رسول خدا ٦ هدفش از بر دوش گرفتن على ٧ اين بود كه امّتش بدانند: آن كسى كه بعد از او بار سنگين بدهكاريها و وعده‌ها و اداء [امانات‌] را از دوشش بر مى‌دارد، او فقط على ٧ است.

راوى گفت: باز بيشتر بفرماييد.

امام فرمود: رسول خدا ٦ كه آن حضرت را به دوش گرفت، معصوم بود و گناهى مرتكب نمى‌شد. بنا بر اين جميع گفتار و افعال او در حضور مردم بر اساس حكمت و مصلحتى بوده است. پيامبر به على فرمود: اى على! خداوند متعال گناهان شيعيانت را به عهده من نهاد و سپس همه را آمرزيد و اين است سخن خداى تعالى كه مى‌فرمايد: لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَ ما تَأَخَّرَ[١] [خداوند گناهان پيشين و پسين تو را تاكنون بيامرزد].

و چون خداى تعالى آيه‌ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلَيْكُمْ أَنْفُسَكُمْ‌[٢] [اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد به خودتان بپردازيد] را نازل كرد. پيامبر اكرم ٦ فرمود، «هان اى مردم، به خودتان بپردازيد، كه هر گاه هدايت يابيد آن كس كه گمراه است نمى‌تواند به شما زيانى برساند و به من و برادرم بپردازيد، على را اطاعت كنيد زيرا كه او پاكيزه و معصوم است، نه گمراه است و نه بدبخت. سپس اين آيه را خواند:

قُلْ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما عَلَيْهِ ما حُمِّلَ وَ عَلَيْكُمْ ما حُمِّلْتُمْ‌[٣] [بگو: خدا و پيامبر را اطاعت كنيد، پس اگر پشت نموديد

[١]- فتح/ ٢.

[٢]- مائده/ ١٠٥.

[٣]- نور/ ٥٤.